THE STREAM

Όταν ένα χωριό της Μακεδονίας έκανε μπάρμπεκιου μαζί με τους πρόσφυγες

Οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού της Δυτικής Μακεδονίας αποφάσισαν ότι υπάρχει μία κουλτούρα που όχι μόνο είναι ωραία, αλλά τους χωράει όλους


THE NEWSROOM · 12 Νοεμβρίου 2019

Ακόμη κι αν ο αντιπροσφυγικός προσανατολισμός του μπάρμπεκιου των Διαβατών κέρδισε τα φώτα της δημοσιότητας και μία θέση στην καρδιά μας με το αρχαιοελληνικό του κάλλος, αυτό δε σημαίνει ότι ήταν οι πρώτοι που σκέφτηκαν να κάνουν ένα ψήσιμο που να σχετίζεται κάπως με την παρουσία προσφύγων. Ένα άλλο μικρό χωριό της Μακεδονίας, και πιο συγκεκριμένα της δυτικής, είχε λίγους μήνες νωρίτερα την ίδια ιδέα – όμως αποφάσισαν να κάνουν μπάρμπεκιου με τους πρόσφυγες για καλεσμένους.

Ήταν τις απόκριες του 2019, όταν στην ορεινή Κοτύλη στον Γράμμο πήρε την απόφαση να γλεντήσει μαζί με τους 50 περίπου πρόσφυγες που βρίσκονταν εκεί. Η εκδήλωση για τις απόκριες γίνεται κάθε χρόνο στο μικρό χωριό Δήμου Νεστορίου Καστοριάς από τον Πολιτιστικό Σύλλογο και περιλαμβάνει μουσική, χορό, ψητό χοιρινό κρέας και κρασί γύρω από μία μεγάλη φωτιά που λέγεται «μπουμπούνα», όπως υπαγορεύει το έθιμο.

Ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού είναι 12 ηλικιωμένοι, οπότε το μπάρμπεκιου ήταν αυτοί, μερικές δεκάδες που κατάγονται από το χωριό και 50 πρόσφυγες (29 παιδιά ηλικίας από ενός ως 11 ετών και οι γονείς τους), οι οποίοι για λίγους μήνες έμειναν σε έναν ξενώνα της Κοτύλης. Παρά το έθιμο, οι διοργανωτές αποφάσισαν να τους συμπεριλάβουν κάνοντας μία απλή προσθήκη στο μενού: Έψησαν και σουβλάκια κοτόπουλου, τα οποία μοίρασαν στους πρόσφυγες μαζί με αναψυκτικά (προφανώς χωρίς αλκοόλ) ώστε να γλεντήσουν όλοι μαζί.

Το γεγονός είχε περάσει απαρατήρητο τότε, έγινε όμως γνωστό τώρα μετά από ανάρτηση στο Twitter της Βασιλικής Γκαρσία, η οποία είναι η πρόεδρος της Πολιτιστικής Επιχείρησης του Δήμου Νεστορίου. Η κ. Γκαρσία δουλεύει στο Νεστόριο, όμως ανέβαινε κάθε βδομάδα στην Κοτύλη για να επισκεφτεί τα παιδιά.

Αυτή ήταν η ανάρτηση της:

Όπως δήλωσε στο Έθνος:

«Δεν χρειάζεται πολλά για να συνυπάρξουμε και να γίνουμε ένα. Μόνο αγάπη, αλληλεγγύη και σεβασμός στις συνήθειες του άλλου. Την πρώτη φορά που πήγα είδα την 11χρονη Μπράσκα, από οικογένεια Κούρδων του Ιράκ. Ήταν η μεγαλύτερη από τα παιδιά και μιλούσε ελληνικά γιατί είχε πάει δύο χρόνια στο σχολείο στη Σάμο. Το πρώτο που με ρώτησε ήταν αν υπάρχει σχολείο στο δικό μου χωριό, ώστε να έρθει μαζί μου και να πηγαίνει.

Ζητούσε βιβλία, όπως και άλλα παιδιά. Κάναμε τότε μια μεγάλη καμπάνια μέσω Twitter και συγκεντρώσαμε βιβλία. Η χαρά τους ήταν μεγάλη όταν τα παρέλαβαν. Όταν πήγα την άνοιξη για να ανοίξω το παλιό ερειπωμένο σχολείο της Κοτύλης για να γίνει Εκλογικό Τμήμα για τις δημοτικές εκλογές, τα παιδιά πανηγύριζαν και άρχισαν να χορεύουν, γιατί νόμιζαν ότι θα λειτουργούσε.»

Κάπως έτσι τα διηγήθηκε και ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Κοτύλης, Δημήτρης Κοσμάς:

«Περάσαμε πολύ καλά, όλοι μαζί. Εμείς τρώγαμε τα χοιρινά και εκείνοι τα κοτόπουλα. Εμείς πίναμε κρασί και εκείνοι αναψυκτικά. Τα παιδιά το χάρηκαν. Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής τους εδώ δεν είχαμε το παραμικρό πρόβλημα μαζί τους, ούτε αυτοί μαζί μας.»

Μάλλον το μικρό χωριό χρειάζεται λίγα εντατικά μαθήματα από τους αρμόδιους για να στρώσει:

(πηγή)

Best of internet