Πέρασαν 17 χρόνια ε; Θα θυμηθώ ότι μπορώ, μιας και ήμουν ετών 8. Από τότες και μετά ο Παναθηναϊκός πήγε και έγινε Μύθος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, και κατέκτησε το Ευρωπαϊκό στη Θεσσαλονίκη, τη Μπολόνια, την Αθήνα, το Βερολίνο και τη Βαρκελώνη, το 2000, το 2002, το 2007, το 2009 και το 2011 και η ομάδα κατοχυρώθηκε για πάντα σαν μεγάλη, για μένα φυσικά η μεγαλύτερη. Αλλά εδώ που τα λέμε όποιος τα έζησε θα συμφωνήσει: δεν υπήρξε τίποτα σαν εκείνο το πρώτο. Είναι ζεστές οι μέρες του Απριλίου και επίσης δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαμε κατέβει εκείνη την περίοδο, αλλά εκείνο το βράδυ η Ομόνοια καίγεται από τα καπνογόνα και δεν καταλαβαίνω τίποτα παρά μόνο ότι ο Ντομινίκ – ο οποίος τελικά δεν ήρθε στην Ελλάδα για πικνίκ – κρατάει μια κούπα, είναι βράδυ, βραδάκι και είμαστε όλοι τρελοί. Όπως τα φέρνει η μνήμη: Eίναι το ΠΡΩΤΟ. Θα έρθουν και άλλα, πολλά άλλα, αλλά είναι το πρώτο, είναι το Ευρωπαϊκό. Η Ελλάδα είναι σε παράκρουση, ο μεγάλος Άρης των 80s φεύγει από την κουβέντα, τα άλλα παιδάκια δεν έχουν τίποτα να πουν την άλλη μέρα στο σχολείο, όσα από τα άλλα είχαμε δηλαδή στο 107 δημοτικό σχολείο Αμπελοκήπων. Δεν το ισοστάθμιζε τίποτα. Τα πρωταθλήματα των άλλων, οι ευρωπαϊκές διακρίσεις, η αδυναμία του ΠΑΟ για χρόνια να πάρει πρωτάθλημα, να κάνει , να ράνει, να κερδίσει τον ΟΣΦΠ στο Τελ-Αβίβ και τη Σαραγόσα. Τίποτα. Νέκρα. Δέος. Οι γραβάτες των αφών Γιαννακόπουλων, όπως πάντα. Και οι φάτσες τους. Και το ύψος τους. Και γενικά. Προπονητή είχαμε το Μπόζινταρ Μάλκοβιτς. Γελάει ο κόσμος. Από την άλλη όμως, τότε δε γέλασε κανένας. 15000 τρελοί στο Παλέ ντε Μπερσί. Μετά έπαιξαν θεϊκές σκηνές που βουτάνε στα συντριβάνια, και οι Γάλλοι που απλά δεν μπορούν να κατανοήσουν. Αυτό, αγαπητοί αναγνώστες, είναι ο αθλητισμός. Οι τρελοί στα συντριβάνια. Ντομινίκ Ουίλκινς, The Human Highlight Film. Ήταν στον Παναθηναϊκό ΜΟΥ και ΜΟΥ έφερε το Ευρωπαϊκό, σκοράροντας 51 πόντους στο Final 4. Είπε κανείς κάτι για παιδικό ήρωα; Νομίζω κάποιος γράφει άρθρο γι’αυτόν σήμερα στο Luben. 11 πόντους μπροστά 3 λεπτά πριν το τέλος, στον πόντο στο φινάλε. Δεν ήξερα προπαίδεια, αλλά αυτό, το ένιωσα στο πετσί μου. Οι ομάδες στα 90s ήταν κάπως έτσι: βασική 5αδα (Γιαννάκης, Οικονόμου, Αλβέρτης, Ουίλκινς, Βράνκοβιτς), και από και πέρα το χάος. Αγωνίστηκε ο Τζον Κόρφας, που θα μείνει στην ιστορία γιατί πάνω του σκοντάφτει ο Γιαννάκης στο τέλος. Στη σύνθεση ήταν ο Τζανής Σταυρακόπουλος,ο Βουρτζούμης, ο Μυριούνης. Η προσωπική μου αδυναμία, ο Μίροσλαβ Πετσάρσκι, ο συμπαθής ξυλοκόπος. Η μίζερη Μπαρτσελόνα του μεγάλου και αιώνια χαμένου Αϊτο Ρενέσες. Ακόμα κλαίνε για την τελευταία φάση. Τέτοιοι είναι, τέτοιοι ήταν πάντα. Ας με συγχωρέσουν οι φίλοι του ΟΣΦΠ και ο αρχισυντάκτης μας, αλλά: «Το πρώτο ευρωπαϊκό, ο ΠΑΟ θα το πάρει, οι γαύροι είναι άχρηστοι και πήραν το π****ι»/ «Εκεί ψηλά στη Θύρα 13 θα βάλουμε το Ευρωπαϊκό, Πανάθα μου πολύ σε αγαπάω, γ**** τον Ολυμπιακό». Old school. Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης. Μεγάλωσε, άφησε μαλλιά και έγινε μύθος μαζί με την ομάδα. Κατά βάση όμως είναι ένας σαν κι εμάς. Η αμφισβητούμενη τελευταία φάση . Τέλεια όπως έγινε: ένας μόνο πόντος. Και να καίει. Ο Στόγιαν (Στόικο) Βράνκοβιτς. Ήρθε στον ΠΑΟ τις δύσκολες εποχές, με λίγες χαρές. Ταυτίστηκε όσο κανένας εκείνη την περίοδο με την ομάδα και τον κόσμο. Ποιος δεν θυμάται τον πανύψηλο Κροάτη, Δαλματό συγκεκριμένα κρεμασμένο από τα κάγκελα του Σπόρτινγκ σε ένα ματς με τον Ολυμπιακό που είχε λήξει 42-40; Έτσι τον θυμόμαστε και να έρχεται σαν από θαύμα και να κόβει τον Μοντέρο στην τελευταία φάση. Και έτσι να περνάει όχι απλά στην ιστορία, αλλά στο θρύλο. Ο Αγώνας του Θανάτου. Το Χέρι του Θεού. Η Τάπα του Βράνκοβιτς. Αποθεώθηκε όταν εμφανίστηκε στην Αθήνα στον τελικό του 2007, 11 χρόνια μετά. Να είναι καλά, είχα διαβάσει κάπου ότι έχει ένα γιο που παίζει μπάσκετ, να τον φέρει στην ομάδα. Δε θα το μετανιώσει. Τι άλλο να πει κανείς. Σειρά θα έχει μέσα στο Πάσχα, το έπος της Μπολόνια. Μέχρι τότε, ένας μερακλής χρήστης του Youtube έχει κάνει μια σειρά από εξαιρετικά βιντεάκια, ένα για κάθε νικηφόρο Final 4. Δείτε τα.
