“Nothing is impossible, only mathematically improbable” Sir August de Wynter Αχ, γλυκέ Οκτώβρη του 1998, που συλλάμβανες πρώην δικτάτορες στο Λονδίνο και έβαζες τον Κλίντον να στέλνει τελεσίγραφα προς Νετανιάχου και Αραφάτ για το Μεσανατολικό. Η ζωή κυλούσε ήρεμα στο μικρό γαλατικό χωριό που λέγεται Ελλάδα. Ο Μητσάρας ο Αβραμόπουλος ήταν δήμαρχος Αθηναίων, η Ναταλία Γερμανού παντρευόταν τον Πέτρο Ίμβριο και το National Geographic κυκλοφορούσε το πρώτο τεύχος της ελληνικής έκδοσης του. Που να ξέραμε τότε τι θα μας ξημέρωνε στις 23 εκείνου του μήνα – η πρεμιέρα του “The Avengers”, μιας από τις πιο χαοτικές και φέρτε-πίσω-τα-λεφτά-του-εισιτηρίου-μας ταινίες που έχουν παιχτεί ποτέ σε κάποια σκοτεινή αίθουσα. Πριν τους “Avengers” του Joss Whedon υπήρξαν οι “Avengers” του Jeremiah S. Chechik (του ποιου;!), οι οποίοι δεν ήταν παρά μια αμερικανική, κινηματογραφική προσαρμογή του ομώνυμου, cult σήριαλ με το εκκεντρικό στιλ και την απαράμιλλη βρετανική κομψότητα με τις έξι σεζόν (1961-1969) και τα 161 επεισόδια στο ενεργητικό του και το οποίο κάποια στιγμή παιζόταν από το Mega Channel στις αρχές του ’90. Τους θρυλικούς ρόλους των John Steed και Emma Peel αναλαμβάνουν οι Ralph Fiennes και Uma Thurman, ενώ ο τρελός επιστήμονας, Sir August de Wynter, ο οποίος μπορεί να ελέγξει τα καιρικά φαινόμενα, στο κυνήγι του οποίου ξαμολιούνται οι δύο μυστικοί πράκτορες δεν είναι παρά ο τεράστιος Sean Connery, η συμμετοχή του οποίου είναι η μοναδική, απόλυτα, ευχάριστη νότα της ταινίας. Και για την ιστορία, η φωτογραφία που ακολουθεί, από το εξώφυλλο του Playboy εκείνου του μήνα. Τι χρειάζεται για να κάνεις μπαλαφάρα ολκής ένα από τα πιο αναμενόμενα ταινιάκια της χρονιάς [τόσο λόγω της φήμης του original, όσο και λόγω της συμμετοχής των Fiennes (Schindler’s List), Thurman (Pulp Fiction) και Connery]; Ένα ηλίθιο, ρηχό και με συνέπεια απαίσιο σενάριο, το οποίο ποτέ δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στο φλέγμα του σήριαλ, έναν ολέθριο συντονισμό από έναν ούτως ή άλλως άπειρο σκηνοθέτη και ένα καταστροφικό μοντάζ, εξαιτίας της επιζήμιας απόφασης της Warner’s Bros να μειώσει, την τελευταία στιγμή, τη διάρκεια της ταινίας, από 115 σε 89 λεπτά, αφαιρώντας βασικές σκηνές, όπως την επίθεση στη βάση, την οποία είχαμε δει στα τρέιλερ, δημιουργώντας εν τέλει ακόμα περισσότερα προβλήματα συνοχής – παίρνω όρκο πως δεν υπάρχει σκηνή στην ταινία κατά την οποία οι δύο πράκτορες να συνειδητοποιούν ποιος είναι ο κακός της υπόθεσης. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο μοιάζει να ερμηνεύει υπνοβατώντας, ενώ το ειδύλλιο που αναπτύσσεται μεταξύ τους, ένα προσεκτικά διφορούμενο θέμα στο σήριαλ, αποτελεί ένα κακόγουστο αστείο/ασέβεια στην αρχική σειρά – ένα κακόγουστο αστείο, που κάνει τα ανέκδοτα του Στάθη Παναγιωτόπουλου να μοιάζουν με stand up comedy του Jerry Seinfeld . Και τώρα που είπα Στάθης Παναγιωτόπουλος θυμάσαι πως υπήρχε μια εποχή που έκανε καλή τηλεόραση; Υπήρχε μια εκπομπή που λεγόταν “Jammin” και την παρουσίαζε μαζί με τον Σωτήρη Βακάρο και κάποιον Σάκη, ο οποίος σέρφαρε σε μια γωνιά του στούντιο. Μια εκπομπή, λατρεμένη απογευματινή συνήθεια για κάθε ροκά και μεταλλά που σεβόταν τον εαυτό του στα 90’s. Τις μέρες που είχαν κυκλοφορήσει «Οι Εκδικητές» φιλοξενούσαν στον στούντιο ένα συγκροτηματάκι που λέγεται Slayer . Τελειώνοντας με το “The Avengers” κατανάλωσε το είτε γιατί σ’ αρέσει να μην γελάς, να μη διασκεδάζεις και να μην ενθουσιάζεσαι με ένα έργο ή απλά για να δεις πως μια ταινία, που έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει μεγάλη επιτυχία καταλήγει σ’ έναν αχταρμά. Σαν να προσπαθείς να συνδυάσεις t-shirt με τη μούρη του Τσε, παλαιστινιακό φουλάρι, διανοουμενίστικα γυαλιά και κομποσκοίνια – απλά δε γίνεται. Για τούτο ‘δω λοιπόν τίποτα περισσότερο από… 2/5 Πάρε το trailer της ταινίας: http://www.youtube.com/watch?v=kgTiFsCMCo4
