Όπως και να το κάνουμε, δεν χρειάζονται συστάσεις για τον Joe Strummer. Κιθαρίστας, τραγουδιστής και στιχουργός των Clash, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια μπάντα σταθμό της βρετανικής και ευρύτερα της ροκ μουσικής. Αν οι Clash λοιπόν, διακρίνονταν για ένα πράγμα είναι πως οι ευρύτερες μουσικές τους ανησυχίες τους ήταν πάρα πολλές και πολύ μεγάλες για να χωρέσουν στο καλούπι του punk κινήματος που τους γέννησε. Να ειπωθεί εδώ πως ούτε το punk είναι τόσο στενό όσο πίστευα εγώ πχ, πριν ακούσω 4-5 πράγματα παραπάνω και μάθω πόσα λίγα ήξερα, αλλά τέλος πάντων αυτό δεν είναι ο σκοπός του άρθρου, και ούτως ή άλλως οι Clash ήταν πολύ πληθωρικοί για αυτό. Μετά από 2 μόλις δίσκους σε ας πούμε κανονικό punk ύφος, οι ανησυχίες τους τους οδηγούν να ψαχτούν με ένα σωρό είδη μουσικής, μεταξύ άλλων το rockabilly, τη reggae, τη ska, και τη rocksteady, τη dub, τη funk, ακόμα και τη gospel (!). Όλα αυτά, αν σκεφτεί κανείς, ότι έπρεπε να χωνευτούν από 4 πιτσιρικάδες αποφασισμένους να μη γίνουν άλλο ένα κλισέ και με μόνο οδηγό το ένστικτο, τελικά με ένα συνδυασμό, τύχης, πάθους και απίστευτου ταλέντου γίνανε τελικά δίσκοι όπως το London Calling και μείνανε στην ιστορία. Τα αποτελέσματα, φυσικά ήταν και άνισα μεταξύ τους; άλλο London Calling δεν υπήρξε και οι υπόλοιποι δίσκοι είναι γενικά πολύ καλοί αλλά και με μέτριες στιγμές. Αυτά βέβαια στην ιστορία του rock & roll, δεν έχουν καμία σημασία εδώ που τα λέμε, η μουσική δεν είναι καλλιτεχνικό πατινάζ. Από την άποψη της επιρροής μάλιστα, μετά τους Clash μπορούσαν όλοι, εννοώντας την κάθε ροκ μπάντα, να ακούει και να επηρεάζεται από ότι θέλει, χωρίς να φοβάται μουσικά ήθη και έθιμα. Αυτή η κληρονομιά μας έδωσε με τη σειρά τους φοβερούς δίσκους μουσικής επιμειξίας και πάει λέγοντας. Ο Strummer, όπως είπαμε είχε βασικό ρόλο σε όλα αυτά ως Άγγλος με Αρμένικες και Γερμανοεβραϊκές (!) ρίζες και μέλος της μπάντας. Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκε και στην υπόλοιπη καριέρα, όπως π.χ. με τη μπάντα που έφτιαξε στα 90s, τους Joe Strummer & Τhe Mescaleros με δύο πολύ καλούς δίσκους . Επίσης, είχε ακόμα ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: ήταν αφοσιωμένος οπαδός του ραδιοφώνου, και το πρόγραμμα που έκανε στο BBC επί σειρά ετών το χρησιμοποίησε για να γεμίσει τις συχνότητες με δεκάδες τραγούδια ποικίλης προέλευσης. Ο Strummer καιγόταν να μεταδώσει στο κοινό οτιδήποτε τραβούσε τη δικιά του προσοχή, και όπως έγινε κατανοητό από τους Clash, το “οτιδήποτε” του Strummer σημαίνει πραγματικά πολλά πράγματα. Ατελείωτα τραγούδια παρέλασαν λοιπόν από την εκπομπή, μουσική από τη Jamaica, τη Μέση Ανατολή, την Aμερικάνικη ύπαιθρο και πολλά άλλα, από έναν άνθρωπο που αγαπούσε βαθιά την παγκόσμια μουσική κληρονομιά και που μάλλον είχε σκοπό να προλάβει να την ακούσει ολόκληρη. Πολλά από αυτά βρίσκονται στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Julian Temple με τίτλο “The Future Is Unwritten” του 2007. Ποιος είναι τελικά ο σκοπός αυτού του άρθρου; Συνήθως, όταν λέμε “Songs we taught the….” εννοούμε μια λίστα με τα τραγούδια που έχει διασκευάσει μια μπάντα. Μια από τις αγαπημένες μου διαδικασίες στη μουσική είναι αυτή στην οποία μια μπάντα μαθαίνει στους φίλους της της τα τραγούδια που της αρέσουν διασκευάζοντάς τα, και αυτό είναι κάτι που ο Strummer έκανε όλη του τη ζωή, σαν μουσικός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Κλείσαμε σχετικά πρόσφατα 10 χρόνια από το θάνατο του Joe σε ηλικία μόλις 50 ετών. Παρότι αυτές οι κλισέ εκφράσεις μου φαίνονται ανυπόφορες, η μουσική σε αυτή την περίπτωση έχασε κάτι πραγματικά σημαντικό: έναν άνθρωπο με τεράστιο ταλέντο, πάθος και όραμα, που είχε πάρα πολλά πράγματα να δώσει ακόμα. Ακόμη, έναν άνθρωπο γνήσια πολιτικοποιημένο και διεθνιστή και για τα μέτρα ένος ροκ-σταρ, κοινωνικό αγωνιστή όπως όλοι οι άσημοι άνθρωποι που παλεύουν να βελτιώσουν τη ζωή τους, υπέρ των οποίων ο Joe Strummer πάντα είχε κάτι να πει. Έναν πραγματικά ωραίο τύπο, σα να λέμε. Το Luben δεν πιστεύει στους φόρους τιμής, αλλά δίνει σεβασμό, και σαν ένδειξη σεβασμού λοιπόν, θα σας παρουσιάσουμε τα αγαπημένα μας Τραγούδια Που Μας Έμαθαν Οι Clash και ο Joe Strummer, είτε ως διασκευές είτε ως airplays και χωρίς σειρά προτεραιότητας. Tim Hardin – Black Sheep Boy O Tim Hardin σχετικά παραγνωρισμένος 60s folk τραγουδιστής. Έχω ακούσει δύο δίσκους τους, τα Ι και ΙΙ, που είναι πολύ ωραίοι, από τους οποίους είναι και το εξαιρετικό Black Sheep Boy, όπως και το πιο γνωστό How We Can Hang On To A Dream. Η αξιοσημείωτη λεπτομέρεια είναι ότι κι αυτός πέθανε μόλις 40 χρονών. Woody Guthrie – Ranger’s Command “Fight for your land.” Δεν υπάρχει μόνο η καθαρή μουσική επιρροή. Ο γίγαντας της αμερικάνικης folk Woody Guthrie, είχε γράψει πάνω στην κιθάρα του “This Machine Kills Fascists”. Mία θέση, που οι Clash μάλλον πήραν σαν στάση ζωής. Junior Murvin – Police & Thieves Το πολύ γνωστό κομμάτι του Junior Murvin είναι μια τρομερή μαρτυρία για τη δυσκολία της ζωής στη Jamaica των 70s, με τους αμέτρητους φόνους και την απίστευτη εγκληματικότητα. Οι Clash το κατάλαβαν αυτό όταν πήγαν στη Jamaica για να ηχογραφήσουν το Sandinista! , που ανακάλυψαν ότι έπρεπε να δωροδοκούν τους τοπικούς gangster για να τους παρατήσουν ήσυχους, όπως είχαν κάνει οι Rolling Stones. Oι Clash προφανώς δεν είχαν τόσα λεφτά και κυριολεκτικά δεινοπάθησαν. Bobby Fuller Four – I Fought The Law Όλοι το ξέρετε, εγώ πάντως δεν ήξερα ότι είναι κι αυτό διασκευή στο αυθεντικό του Sonny Curtis των Τhe Crickets. Στα χέρια των Clash πάντως με τον Strummer να στάζει ειρωνεία για την νίκη του Νόμου, έμεινε στην ιστορία. Danny Ray – Revolution Rock Η reggae είναι cool μουσική, αλλά το Revolution Rock από τους Clash σαν τελευταίο κομμάτι του London Calling γίνεται Θριαμβευτικό, και πέρα από το όνομα αποκτά και τη χάρη. Ιδανικότερο κλείσιμο δε γίνεται. Vince Taylor – Brand New Cadillac Κλασσικό 50s rockabilly, από τα κομμάτια με τις χιλιάδες διασκευές. Οι Clash είναι από τις καλές. ΜC5 – Kick Out The Jams Τι να λέμε τώρα. Το 2ο κομμάτι από το θρυλικό ομώνυμο δίσκο του 1969, ζωντανά ηχογραφημένο. Οι Clash αν ήθελαν να γίνουν κάτι μάλλον ήθελαν να γίνουν οι MC5, μια μπάντα βαθιά πολιτικά στρατευμένη, live υπερδύναμη, στην κορυφή του rock & roll. Οι Clash δεν το διασκεύασαν, αλλά το διασκεύασαν οι Rage Against The Machine στο δίσκο Renegades, οι οποίοι επίσης μάλλον θα ήθελαν να γίνουν οι MC5. “Kick out the jams, motherfuckers!” Nina Simone – To Love Somebody Η Nina Simone δεν είναι απλά μια τεράστια μαύρη φωνή. Ήταν και ένας τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της πάλης των μαύρων για τα πολιτικά τους δικαιώματα και μια μεγάλη μορφή της μουσικής γενικά. Bob Marley – Redemption Song “Δηλαδή δεν ήξερες τον Bob Marley ρε μεγάλε;” θα μου πείτε. Η αλήθεια είναι πως τον ήξερα όταν άκουσα τον τελευταίο δίσκο του Joe Strummer, αλλά ακόμα πίστευα πως η reggae είναι μια μουσική που κυκλοφορεί σε συλλογές για beach bar. Aν και είναι από τα καλύτερα κομμάτια του Marley, ο Joe επιλέγει να το πει ντουέτο με τον Johnny Cash. Ας μην πούμε κάτι άλλο. Δείτε και το βιντεοκλίπ . Brenda Holloway – Every Little Bit Hurts Clash εναντίον gospel που λέγαμε. Η φωνή του Strummer δεν έχει κανένα κοινό σημείο με αυτή της Brenda Holloway αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Toots & The Maytals – Pressure Drop http://www.youtube.com/watch?v=6rb13ksYO0s O “Toots” Hibbert και οι Maytals είναι μία από τις καλύτερες και πιο γνωστές ska/rocksteady μπάντες των 70s. Η διασκευή των Clash όμως είναι τόσο κεφάτη και τόσο Clash που την προτιμάω, νομίζω. Αυτά προς το παρόν. Για το κλείσιμο, ένα κομμάτι που είναι αυθεντικό του Joe Strummer, αλλά απολύτως ενδεικτικό της “επιμορφωτικής” λογικής του. Από τον τελευταίο του δίσκο, ένα τραγούδι γραμμένο για τον τεράστιο Johnny Cash, άλλον ένα τεράστιο καλλιτέχνη που διασκεύασε πάρα πολλά τραγούδια που του άρεσαν, με φανταστικά αποτελέσματα. Η τύχη το έφερε έτσι ώστε ο δίσκος που κυκλοφόρησε μετά τον πρόωρο θάνατο του Strummer, να κυκλοφορήσει ένα μήνα περίπου μετά το θάνατο του Cash. Κλισέ, αλλά ο κόσμος έγινε φτωχότερος από ωραίους τύπους. Το τραγούδι: Joe Strummer & The Mescaleros – Long Shadow “And if you put it all together You didn’t even once relent You cast a long shadow And that is your testament Somewhere in my soul there’s always Rock ‘n’ Roll.”
