Μετά από 20 χρόνια και κάμποσες μαγικές στιγμές, ένας από τους πολυσυζητημένους παίχτες των τελευταίων χρόνων αποφάσισε να σταματήσει από τα γήπεδα. Σύμφωνα με ανακοίνωση που έκανε στη βραζιλιάνικη εφημερίδα “O Globo” ο αδελφός και μάνατζέρ του, ο Ρονάλντο ντε Ασίς Μορέιρα, κατά κόσμον Ροναλντίνιο κρεμάει τα παπούτσια, όπως λέει η σχετική κλισέ έκφραση. Ο Ροναλντίνιο είχε ξεκινήσει την καριέρα του από την βραζιλιάνικη Γκρέμιο, αλλά το όνομα του ακούστηκε έντονα όταν τον τσίμπησε η Παρί Σεν Ζερμέν. Ήταν η μεταγραφή του στη Μπαρτσελόνα το 2003 όμως που τον έκανε σταρ, με την οποία είχε 198 συμμετοχές και 91 γκολ και αμέτρητες σακούλες για τους αντίπαλους αμυντικούς. [break height=50] [break height=50] Εκτός από τους πολλούς τίτλους με τη Μπαρτσελόνα, η αναγνώριση ήρθε τελικά και με το ανώτατο ίσως ποδοσφαιρικό βραβείο: Ο Ροναλντίνιο το 2005 κερδίζει τη Χρυσή Μπάλα, την οποία διεκδικούσαν επίσης οι αρχηγοί της Τσέλσι και της πρωταθλήτριας Ευρώπης Λίβερπουλ, Φρανκ Λάμπαρντ και Στίβεν Τζέραρντ. Ο Ροναλντίνιο όμως αγαπούσε τη νυχτερινή ζωή όσο και τη μπάλα, κάτι το οποίο αρχίζει να ρίχνει τη σκιά του πάνω στην καριέρα του. Θα πάρει την τελευταία του ευρωπαϊκή μεταγραφή στη Μίλαν, αλλά οι καταχρήσεις μαζί με κάποιους τραυματισμούς δεν τον άφησαν να πιάσει τα προηγούμενα ύψη. Οι μιλανέζοι πάντως του έκαναν υποδοχή αεροδρομίου και ο Ροναλντίνιο έδειξε εκεί αρκετά πράγματα από τον παλιό του εαυτό. Η Μίλαν ήταν ο τελευταίος σταθμός του Βραζιλιάνου σούπερ σταρ στην Ευρώπη. Το άστρο του είχε αρχίσει να δύει, βοηθούσης και της εξωγηπεδικής του ζωής, αλλά και κάποιων τραυματισμών. Παρ’ όλα αυτά, η υποδοχή του στο Μιλάνο ήταν ενθουσιώδης όπως και τα χρόνια του εκεί που έδειξαν ότι ο Ροναλντίνιο θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί. Ο Ροναλντίνιο επέστρεψε τελικά στην πατρίδα του με τη φανέλα της Φλαμένκο το 2011, με την Ατλέτικο Μινέιρο το 2012, την Κερέταρο το 2014 και την Φλουμινένσε (για μόλις 9 ματς) το 2015 να ακολουθούν. Σε ηλικία 37 ετών, το ποδοσφαιρικό του τέλος είναι πλέον επίσημο, αν και μερικά από αυτά που έκανε με τη μπάλα θα πάρουν πολύ καιρό για να ξεχαστούν: Όχι ότι θα ξεχάσουμε ποτέ και το “σβήσιμο” του από το Λουκά Βύντρα στο ΟΑΚΑ το 2005.
