Όπως πιθανώς θα παρατηρήσατε , την προηγούμενη εβδομάδα δημοσιεύσαμε ένα κείμενο-μαρτυρία που μας έστειλε ένα άτομο που έζησε απ’ την αρχή την ιστορία της δίκης του “Τσοντολούλουδου”, όπως πολύ εύστοχα αποκάλεσε τον Κασιδιάρη η δημοσιογράφος Λώρη Κέζα σε άρθρο της στο Βήμα. Όταν ένα σάιτ ή έντυπο δημοσιεύει τέτοιο υλικό , είναι αυτονόητο ότι έχει και την ευθύνη της ορθής χρήσης του. Στα πλαίσια του δικού μας σάιτ, ρίξαμε μπαν σε όποιον θέλησε να επιτεθεί στον κειμενογράφο ή στα θύματα αυτής της υπόθεσης και σε όποιον ήθελε να υπερασπιστεί τη χρυσή αβγή (κρατώντας την ορθογραφία που προτείνει ο φιλόλογος Νίκος Σαραντάκος). Την απόφαση αυτήν την υπερασπιζόμαστε για δύο λόγους: Πρώτον, σε μία περίπτωση που ένα θύμα βρίσκει περισσότερους μπελάδες παρά δικαίωση, δεν ανεχόμαστε να αποτελέσουμε βήμα για περαιτέρω επιθέσεις και διαπόμπευση. Δεύτερον, καθώς η «αντισυστημική» χ.α. έχει τόσα BFF’s στα κρατικά, δικαστικά και αστυνομικά κυκλώματα, ας μας επιτραπεί να κρατήσουμε το σάιτ μας καθαρό για τους υπόλοιπους. Αλλά αρκετά ασχοληθήκαμε με το τσοντολούλουδο και τα προσκοπάκια του και δεν είναι αυτά το θέμα μας τώρα. Η ορθή χρήση του υλικού που δημοσιεύεις δεν σταματάει στα όρια του ιστότοπού σου . Υπήρξαμε αρκετά ελαστικοί με τις αναδημοσιεύσεις σε άλλα σάιτ και σε πολλές περιπτώσεις που η αναδημοσίευση έγινε με λάθος πηγή, δεν μας πείραξε, καθώς πρώτο μας μέλημα ήταν η κοινοποίηση του κειμένου και όχι τα εύσημα που θα μπορούσαμε να λάβουμε. Η μόνη περίπτωση στην οποία αντιδράσαμε ήταν αυτή ενός γνωστού σάιτ μίας φυλλάδας που είχε το θράσος να παραποιήσει το κείμενο κόβοντας το τελευταίο κομμάτι του και να το παρουσιάσει ως δική του ειδησεογραφία. Η αντίδρασή μας ήταν ένα ήπιο σχόλιο κάτω απ’ το άρθρο που οδήγησε τη συντακτική ομάδα να αποσύρει το κείμενο. Και νομίζαμε ότι αυτό ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να γίνει. Κάναμε λάθος. Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας “Έθνος” αλλά και στην έντυπη έκδοση , δημοσιεύτηκε άλλη μία παραποιημένη εκδοχή του κειμένου. Και σ’ αυτήν την περίπτωση είχε κοπεί το τελευταίο κομμάτι. Ωστόσο, η γνωστή εφημερίδα του Φώτη Μπόμπολα ήθελε φαίνεται και το κατιτίς παραπάνω για να το κάνει πικάντικο, πράγμα πολύ λογικό καθώς μία έκδοση τέτοιας ποιότητας θα αδυνατούσε να πουλήσει έστω κι ένα φύλλο χωρίς το κίτρινο της δημοσιογραφικής παλέτας. “Δύο εμπλεκόμενοι στην υπόθεση δημοσιεύουν -χωρίς να υπογράφουν- κείμενα στο Διαδίκτυο, με τα οποία εκφράζουν την απογοήτευσή τους για την απόφαση του δικαστηρίου.“ Όπως καταλαβαίνετε, ξαφνικά το ένα κείμενο υπέστη μίτωση και έγινε δύο. Η υπόνοια είναι ξεκάθαρη: το κομμάτι που ο συγγραφέας του κειμένου περιγράφει το θύμα παρουσιάζεται ως αφήγηση του ίδιου του θύματος και το κομμάτι που περιγράφεται η μάρτυς κατηγορίας παρουσιάζεται ως κείμενο της ίδιας. Η παραποίηση αυτή έχει ως αποτέλεσμα να στοχοποιηθούν περαιτέρω οι δύο αυτοί άνθρωποι και μάλιστα ερήμην τους. Αν φυσικά η εφημερίδα είχε συμπεριλάβει και το τρίτο σκέλος του κειμένου, τότε θα χαλούσε η συνταγή της επιτυχίας, καθώς θα ισχυριζόταν ότι θύμα, μάρτυς και τσοντολούλουδο κάθισαν μετά το πέρας της δίκης παρέα να γράψουν τρία κείμενα με πανομοιότυπο ύφος που θα αφηγούνται την ιστορία από τη δική τους πλευρά για να μας αφήσουν μία παρακαταθήκη εν είδει νέου “ Ράσομον ”. Η παράκληση του αρθρογράφου στα σχόλια να αλλάξει η λανθασμένη πληροφορία, φυσικά αγνοήθηκε παντελώς. Απ’ τη μεριά μας έχουμε να ξεκαθαρίσουμε δύο πράγματα: Ασχέτως των εντυπώσεων που ήθελε να σχηματίσει η εφημερίδα του κ. Μπόμπολα, το άτομο που έγραψε το κείμενο δεν είναι το θύμα και δεν είναι η μάρτυς. Το όνομα του ατόμου και ο ρόλος στην υπόθεση προφανώς και θα παραμείνουν μυστικά για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο, καθώς η παραποίηση του κειμένου συνιστά διαπόμπευση αισχίστου είδους, ελπίζουμε το θύμα και η μάρτυς να θελήσουν να καταφερθούν επιτυχώς νομικά εναντίον της εφημερίδας. Αν και το “επιτυχώς” όπως αποδείχθηκε είναι σχεδόν ανέφικτο. Από τη δική μας πλευρά, αυτή του βήματος για να βγει αυτό το κείμενο στο διαδίκτυο, έχουμε να πούμε ότι αν είχαμε καμία όρεξη να δουλέψουμε για τον κ. Μπόμπολα ή να βοηθήσουμε με οποιονδήποτε τρόπο το εκδοτικό του εγχείρημα, θα είχαμε στείλει βιογραφικά. Ελπίζουμε να έρθει στο φως η ιστορία της παραποίησης με τις ανάλογες συνέπειες και δηλώνουμε πως δεν θα μας πείσει κάποια θεαματική απόλυση ενός δημοσιογράφου που παίρνει τον βασικό μισθό, όπως συχνά γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Να ενημερώσουμε γενικώς – είναι αρκετά πιθανό να μην το ξέρουν σε μία εφημερίδα τέτοιου επιπέδου – ότι η εγκυρότητα όσων δημοσιεύονται είναι ευθύνη του αρχισυντάκτη και όχι του δημοσιογράφου. Κατά τ’ άλλα, για το υπόλοιπο φλερτ της εφημερίδας του κ. Μπόμπολα με τη Χρυσή Αβγή , παραπέμπουμε σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση του μπλογκ της Συσπείρωσης Δημοσιογράφων “Δούρειος Τύπος”. Βρίσκουμε εξαιρετικά αστείο το πόσο εύκολα βρίσκονται δεσμοί της “ρηξικέλευθης” χ.α. με κράτος, παρακράτος και καθεστώς. Τέτοιες στενές επαφές τρίτου τύπου δεν κρύβονται με γαβγίσματα κυρίες και κύριοι. Σόρρυυυυ!
