Δε μπορεί, κάπου θα το πήρε το μάτι σαν αν δεν κοιμόσασταν δυο μέρες κάτω από μια πέτρα, αγαπητές φίλες και φίλοι. Το Σάββατο στο ΟΑΚΑ οι Metallica αποφάσισαν να μας χαρίσουν και μια δόση ελληνικής (ΤΙ;) παικτικότητας, οπότε έπαιξαν ένα κομμάτι που θα το έλεγε κανείς αναμενόμενο, δηλαδή το Συρτάκι του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και ένα ακόμη, αρκετά πιο απροσδόκητο. Αυτό ήταν το πασίγνωστο «ΔΕ ΧΩΡΑΣ ΠΟΥΘΕΝΑ» από Τρύπες. Όπως θα δείτε στο βίντεο, το (σίγουρα τελείως απροετοίμαστο) κοινό μάλλον ψήθηκε με την ιδέα των Metallica: Όμως, πως είδαν οι ίδιες οι Τρύπες το σκηνικό που παίχτηκε; Συλλογική τοποθέτηση μπορεί να μην έχουμε, όμως δύο από τα σημαντικότερα μέλη της μπάντας είπαν τη γνώμη τους για το σκηνικό. Ο πρώτος ήταν ο κιθαρίστας Μπάμπης Παπαδόπουλος. Δε στάζει ακριβώς κι από ενθουσιασμό το ποστ του, αν διαβάζουμε σωστά ανάμεσα από τις γραμμές: «Οι Metallica στη χθεσινοβραδυνή συναυλία τους στο ΟΑΚΑ επέλεξαν να παίξουν δύο ελληνικά κομμάτια για να ευχαριστήσουν το κοινό που τους τίμησε με την παρουσία του. Ενα από τα δύο ήταν ένα δικό μας, από τις Τρύπες. Δεν το έκαναν για να δείξουν ότι παίζουν τα πάντα τέλεια. Δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν αν μπορούν να παίξουν “καλά” αυτά τα κομμάτια. Έχουν αποδείξει την αξία τους μέσα από την πολύχρονη πετυχημένη πορεία τους και μέσα από τη δισκογραφία τους που έχει παγκόσμια αποδοχή. Όλα τα άλλα είναι κουβέντες καφενείου των σόσιαλ. Η ανταπόκριση του κοινού έδειξε ότι σαν καλοί επαγγελματίες ξέρουν να το ικανοποιούν. Προσωπικά, χαίρομαι που ένα τραγούδι που συμμετείχα δημιουργικά όπως το “Δεν χωράς πουθενά” αποδεικνύεται ότι έχει μείνει στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.» Από την άλλη, ο μπασίστας Γιώργος Καρράς, ο οποίος φαίνεται ότι απόλαυσε περισσότερο την απόπειρα των Metallica να τραγουδήσουν στα ελληνικά.. Φαίνεται κι από το μικρό λογοπαίγνιο που πέταξε στο τέλος: «Χτες στο ΟΑΚΑ συνέβη ένα ωραίο μικρό μπέρδεμα πραγματικότητας. 80.000 άνθρωποι να τραγουδάνε το «Δεν Χωράς Πουθενά» μαζί με τους Metallica. Ποιος να το φανταζόταν; ✌️ Το ωραίο με τα τραγούδια είναι ότι κάποια στιγμή σταματάνε να ανήκουν σε αυτούς που τα έγραψαν και πάνε όπου θέλουν. Και χτες πήγαν πολύ μακριά. Σεβασμός στους Metallica που το τόλμησαν με τον δικό τους τρόπο και κυρίως στον κόσμο που το έκανε δικό του από την πρώτη νότα. Τελικά… κάπου χωράμε όλοι.» ΔΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΔΙΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΟΙ METALLICA, ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ.
