Πώς αλλάζουν οι καιροί. .. Το 2013 μπορείς να είσαι άσχετος, ανίδεος και ακαλαίσθητος ως κινηματογραφιστής αλλά με την ευλογία της κατάλληλης HD κάμερας μπορείς να διαπρέψεις ως εναλλακτικός δημιουργός ενόσω ένας could-be Γκοντάρ θα σου καθαρίζει το παρμπρίζ. Το 1970, μπορούσες να πάρεις μια κάμερα της πλάκας από κάποιο παζάρι και να έχεις την ευκαιρία να αποδείξεις την αξία και το όραμά σου, ασχέτως αν στην τελική κόπια θα έβγαινε η πίστη του ακροατηρίου για να διακρίνει τις φιγούρες στο πανί. Αυτά όμως προϋποθέτουν τρία πράγματα: να έχεις λεφτά, να θες να τα ξοδέψεις σε εξοπλισμό και να έχεις όρεξη να κάτσεις να γυρίσεις ταινία. Κοινώς, « μεχ» . Απ’ αυτή την άποψη ο Rene Vienet είναι ένας πρωτοπόρος της 7ης τέχνης χάρη στο γεγονός ότι δεν ασχολήθηκε ποτέ μ’ αυτή. Αντί να πέσει στη μαύρη τρύπα που ξέβρασε στην αποτυχία πολλούς νέους της τότε Γαλλίας που ήθελαν να φάνε κι αυτοί από την πίτα της Nouvelle Vague, προτίμησε μία πιο εύκολη λύση. Πήρε μία ταινία Κούνγκ-Φού της εποχής, το αλησμόνητο “唐手跆拳道” και περιορίστηκε στο να ηχογραφήσει άλλους διαλόγους από πάνω, ώστε να αντανακλούν το πνεύμα του γαλλικού Μάη. Την βασική ιδέα αυτή, “ detournement ” στα καλλιτεχνικά, μπορείτε πλέον να τη συναντήσετε σε πάρα πολλούς χωρατατζήδες χρήστες του Youtube, όμως πολύ σπάνια – αν όχι ποτέ – με την ίδια φαντασία και ριζοσπαστικότητα που συναντά κανείς στην ταινία του Vienet.
