O Ben Wheatley ξέρει ακριβώς τι λείπει από το χολιγουντιανό sci-fi σινεμά

Στο σινεμά, όπως και παντού, υπάρχουν οι λεγόμενες “καψούρες“. Δηλαδή προτιμήσεις και συμπάθειες που αφενός δεν κρύβονται και αφετέρου, σε τελική ανάλυση, δεν εξηγούνται. Τέτοια περίπτωση είναι για μένα, μεταξύ άλλων, το σινεμά του Ben Wheatley. Είναι άνισο; Φυσικά. Σχεδόν υποχρεούται ναι είναι, αφού μιλάμε για καψούρα και όχι για ορθολογική αγάπη. Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ο Wheatley υπήρξε ένας εκ των θεμελιωτών αυτού που εκ των υστέρων (και από άλλους) ονομάστηκε folk horror ή/και elevated horror, ώστε να περιγραφεί έτσι η ανάδυση ενός συγκεκριμένου ρεύματος κινηματογράφου τρόμου που πατάει στην παράδοση του λαογραφικού σινεμά και αντλεί την κινηματογραφική του γλώσσα όχι μόνο από τις pop συμβάσεις του genre αλλά και από το ψυχολογικό βάθος και την αισθητική συνθετότητα του arthouse σινεμά. Σ’ αυτό το ρεύμα, που τα επόμενα χρόνια τυποποιήθηκε μέσα από την A24 και κυριλοποιήθηκε μέσα από το διεθνές φεστιβαλικό κύκλωμα, ο Wheatley άφησε το στίγμα του με το Kill List του 2011 και το A Field in England του 2013. Απέχοντας βέβαια πολύ από το να ενσωματωθεί και να περιοριστεί σε ένα trend, o Wheatley ήταν και παρέμεινε ένας εντελώς απρόβλεπτος δημιουργός, ικανός και πρόθυμος να δουλέψει σε εντελώς διαφορετικά πρότζεκτ, από μικρού μπάτζετ αυτοσχέδιες προσωπικές ταινίες μέχρι κυριλέ καλογυαλισμένες παραγωγές και b-movie blockbusters, διατηρώντας μια ιδιοσυγκρασιακή (και εντελώς βρετανική) σκηνοθετική ταυτότητα. Η μαύρη κωμωδία του Sightseers δεν έχει καμία σχέση με το action comedy του Free Fire, και η υπερ-φιλόδοξη δυστοπία του υποτιμημένου High-Rise δεν έχει καμία σχέση με την χαμηλόφωνα ευαίσθητη τραγικωμωδία του Happy New Year, Colin Burstead. Κι όμως, όλες αυτές οι ταινίες φέρνουν την στάμπα του Wheatley, το “πειραγμένο” χιούμορ, την τάση προς το αλλόκοτο και το διαρκές παιχνίδι με τα genres και τις συμβάσεις τους. Κι επειδή καψούρα σημαίνει πίστη στα εύκολα και στα δύσκολα, συνεχίσαμε να έχουμε προσδοκίες από τον Wheatley ακόμα και με τα απανωτά στραβοπατήματα του νετφλικικού Rebecca (ένας ατυχής εκμοντερνισμός του ομώνυμου μυθιστορήματος της Daphne du Maurier πάνω στο οποίο βασίστηκε και το αξεπέραστο κλάσικ του Alfred Hitchcock), του In the Earth που αποτέλεσε ένα ενδιαφέρον αλλά μάλλον άστοχο πείραμα πάνω στο πώς κάνεις μια ταινία για την πανδημία του covid, και το Meg 2: The Trench που, οκ, είναι το Meg 2: The Trench. Μέσα στο 2025 όπως ο Wheatley επέστρεψε με 2 νέες ταινίες. Η μία είναι το Normal, δηλαδή η δική του απόπειρα για ένα John Wick, αφού στο σενάριο βρίσκεται και ο δημιουργός του franchise, Derek Kolstad (με τον λατρεία Bob Odenkirk να πρωταγωνιστεί, σημειωτέον). Και η άλλη είναι το Bulk. Είναι δύσκολο να περιγράψεις το Bulk σε κάποιον που δεν το έχει δει – και μάλλον ελάχιστοι θα το δουν, δυστυχώς, αφού πολύ δύσκολα μια τέτοια ταινία θα έπαιρνε mainstream διανομή (κανονική ή ψηφιακή). Πρόκειται για μια φάρσα επιστημονικής φαντασίας; Ένα meta σχόλια πάνω στην αφηγηματική κατασκευή του σινεμά; Μια καμμένη σπαζοκεφαλιά σαν ο Christopher Nolan να είχε καταπιεί το Eraserhead; Ένα tribute στην παράδοση του ετερόδοξου, αλλόκοτου, φτηνού βρετανικού sci-fi του ’60 και του ’70; Ε, περίπου όλα αυτά. Αλλά κυρίως μια ταινία φτηνή, χειροποίητη, προσωπική και μερακλίδικη. Και το γεγονός ότι έπαιξε στο εκλεκτό μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ήταν μια καλή αφορμή για να κάνουμε μια εκτενή συζήτηση με τον Ben Wheatley. Να τι συζητήσαμε: To Bulk είναι, στα χαρτιά και στην οθόνη, μια θεότρελη ιδέα. Είμαι περίεργος πώς προέκυψε. Ξεκίνησε από πολλές διαφορετικές πηγές. Μία από αυτές ήταν ότι ήθελα να γυρίσω μια ταινία με τον Sam Riley και την Alexandra Maria Lara, οι οποίοι είναι παντρεμένοι μεταξύ τους. Έτσι, συζητούσαμε και λέγαμε, «Πρέπει να κάνουμε κάτι. Τι θα μπορούσε να είναι; Τι θα μπορούσε να είναι;». Τότε πειραματιζόμουν με διαφορετικούς τύπους καμερών και εφέ με τον Nick Gillespie, τον διευθυντή φωτογραφίας. Μεταξύ των ταινιών συχνά παίζουμε με διάφορα πράγματα. Χάζευα πράγματα στο ίντερνετ και έλεγα: «Τι είναι αυτό; Ας το πάρω». Αγορές αργά το βράδυ στο ίντερνετ, ξέρεις. Είναι περισσότερο φθηνά πράγματα. Κοιτούσα βιντεοπροβολείς και σκεφτόμουν: «Τι θα μπορούσα να κάνω στο σπίτι μου; Τι μπορώ να κάνω με έναν εκτυπωτή, πχ έναν εκτυπωτή λέιζερ που εκτυπώνει μόνο Α4; Τι μπορείς να φτιάξεις με αυτό;». Και τότε σκέφτηκα το Eraserhead. Όπως όλοι μας σε αυτές τις περιπτώσεις. Ναι, ναι. Το σκεφτόμουν. Αλλά σκεφτόμουν περισσότερο την παραγωγή του παρά το περιεχόμενό του, και σκέφτηκα ότι είναι μια ταινία που γυρίστηκε σε ένα δωμάτιο. Άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσες να πάρεις ένα σπίτι και να το μετατρέψεις σε στούντιο. Πώς θα ήταν κάτι τέτοιο; Όλες αυτές οι σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου. Το άλλο πράγμα είναι ότι πριν από μερικά χρόνια έγραψα ένα κόμικ με τίτλο Kosmic Music. Βρήκα τη συγγραφή του πραγματικά απελευθερωτική. Μου αρέσει πολύ να γράφω επιστημονική φαντασία. Και μου αρέσει η ευελιξία της συγγραφής κόμικς. Είναι λίγο πιο διασκεδαστική από τη συγγραφή σεναρίων. Τότε λοιπόν σκεφτόμουν τη συγγραφή σεναρίων και τη δομή της. Όλα αυτά τα πράγματα μπήκαν στο Bulk. Καθώς το παρακολουθούσα ως θεατής, η λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ότι μου φαινόταν σαν ένα αστείο. Σαν να ήθελες να γράψεις ένα αστείο, να κατασκευάσεις ένα αστείο, ένα πολύ περίπλοκο, πολύ σύνθετο αστείο. Και σκεφτόμουν πώς η ειρωνεία και το χιούμορ παίζουν μεγάλο ρόλο στη δημιουργία των ταινιών σου. Πώς τα χρησιμοποιείς ως κινηματογραφικό εργαλείο; Νομίζω ότι η ταινία έχει συνείδηση του εαυτού της, η δομή της είναι αυτοαναφορική. Αλλά αφορά επίσης τη μαγεία του κινηματογράφου και τη μαγεία της αφήγησης και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αφήγηση. Δείχνει το κόλπο, δείχνει το χαρτί που έχεις στο χέρι σου, όπως ένας μάγος. Λίγο σαν τους Penn & Teller, ή κάτι τέτοιο. Έτσι λειτουργεί η δομή, έτσι σε χειραγωγεί το σινεμά. Γι’ αυτό όλα τα πράγματα που βλέπεις κατά βάθος είναι τα ίδια. Αλλά από την άλλη θα μπορούσαν και να είναι διαφορετικά. Οπότε, στην πραγματικότητα, αυτό εξετάζει το Bulk. Είναι ένας τρόπος αποστασιοποίησης του θεατή. Το κάνει αυτό η ειρωνεία και η αυτοαναφορικότητα. Ναι, μάλλον. Ή από την άλλη τον φέρνει και πιο κοντά. Αυτή είναι η άλλη όψη. Είσαι πιο εμπλεκόμενος, σε κάνει να συνειδητοποιείς ότι είσαι μέρος αυτού που συμβαίνει. Η αφήγηση και ο κινηματογράφος ειδικότερα αφορούν τον χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στον θεατή και την οθόνη. Η ταινία υπάρχει σε αυτά τα περίπου δύο μέτρα ανάμεσα στον πρώτο θεατή και την οθόνη. Και φέρνεις τη δική σου φαντασία στην ταινία και συμπληρώνεις τα κενά. Και νομίζω ότι αυτός είναι ένας ενδιαφέρων χώρος. Όταν δουλεύεις για ένα μεγάλο στούντιο σου λένε ότι χάνουμε το κοινό και όλα αυτά. Αλλά αυτό που χάνεις είναι αυτή η αλληλεπίδραση, αυτή η στιγμή που το άτομο συμμετέχει ολικά σ’ αυτόν τον χώρο μεταξύ της τέχνης και της φαντασίας. Μερικές φορές είναι σαν ο θεατής να εγκαλείται από την ταινία, προκειμένου να βγει από την παθητικότητά του και να πάρει έναν πιο ενεργητικό ρόλο. Ναι, ή εκείνο το περίεργο συναίσθημα όταν κοιτάς προς τον διάδρομο του σινεμά και βλέπεις όλους τους ανθρώπους να κοιτάζουν την οθόνη και ξαφνικά βγαίνεις από την ταινία και επιστρέφεις μέσα σε αυτήν. Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα. Νομίζω ότι το νιώθεις ακόμα περισσότερο με τα βιβλία. Επειδή μπορείς να “δεις” τον κόσμο του βιβλίου όταν το διαβάζεις, και μετά να βγεις ξανά από αυτόν. Και είναι απλά οι γραμμές σε ένα κομμάτι χαρτί που προκαλούν αυτό το φαινόμενο. Είναι ενδιαφέρον που το λες αυτό, γιατί συνήθως όταν κάποιος μιλάει για την επέκταση των δυνατοτήτων της κινηματογραφικής δημιουργίας, τις περισσότερες φορές είναι είτε πολύ σοβαροφανής είτε έχει μια πιο avant-garde προσέγγιση. Εδώ όμως έχει να κάνει περισσότερο με το να δείχνεις τα χαρτιά σου και να χρησιμοποιείς το χιούμορ. Ναι, το χιούμορ είναι γενικά σημαντικό. Νομίζω ότι η ίδια η ζωή είναι αστεία. Ακόμα και όταν είναι ζοφερή, τείνεις να… Υπάρχει ένα χιούμορ που προφανώς επιστρατεύεται για να επιβιώσεις. Και από την άλλη το δράμα που δεν περιλαμβάνει χιούμορ μου φαίνεται παράξενο, γιατί μου μοιάζει απάνθρωπο. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να υπάρχουν χαρακτήρες με χιούμορ. Είναι και μια μορφή ψυχαγωγίας το σινεμά άλλωστε. Πρέπει να δώσεις κάτι στο κοινό. Είναι σαν… Μου αρέσουν πχ οι ταινίες της δεκαετίας του ’40, όπου ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος μουσικός σταρ να τραγουδήσει ή κάποιος παίζει πιάνο και κάποιος άλλος χορεύει, γιατί είναι σαν ένα βαριετέ, και έχεις καταδίωξη με αυτοκίνητα και καβγάδες και τραγούδι και φιλιά. Και είναι σαν όλα αυτά να γίνονται απλά επειδή έτσι είναι τα χαρτιά που έχεις στο χέρι σου για να διασκεδάσεις το κοινό. Και είναι αστείο γιατί βλέποντας τέτοιου είδους ταινίες μπορείς να καταλάβεις πώς μπορείς να συνδυάσεις την καλλιτεχνική ή τεχνική καινοτομία με τα πιο σαχλά πράγματα που μπορείς να φανταστείς. Όπως οι αδελφοί Μαρξ, για παράδειγμα. Ναι, βέβαια. Και νομίζω ότι η βρετανική κινηματογραφία έχει αυτή την παράδοση μέσα της. Εννοώ, αν δει κανείς βρετανικές ταινίες της δεκαετίας του ’40 και του ’50, όπως το Kind Hearts and Coronets ή τις ταινίες της Hammer και της Ealing, θα διαπιστώσει ότι είχαν την τάση να συνδυάζουν το σαχλό με το σοβαρό και το καινοτόμο. Ναι, έχουν μια παράξενη σοβαρότητα. Είναι ένας τρόπος να γλυκάνεις το χάπι της σοβαρότητας για να το καταπιείς. Αν πεις ότι το Bulk είναι μια ταινία που αφορά τις δομικές δυσκολίες της αφηγηματικής μυθοπλασίας, οι άνθρωποι θα το βάλουν στα πόδια. Αλλά αν το δώσεις κάπως αλλιώς, κάτι μπορεί να γίνει. Προσπαθώ να πάρω την χαλαρότητα της γαλλικής Nouvelle Vague και να την πάω πιο πέρα. Προφανώς κι αυτοί εξέταζαν τη δομή του κινηματογράφου, αλλά ταυτόχρονα κοίταζαν και αν είναι αστείο ή διασκεδαστικό αυτό που κάνουν. Μιας και είπες Nouvelle Vague, μπορείς να δεις την ταινία και να παρατηρήσεις, για παράδειγμα, την επιρροή του Alphaville, αλλά μπορείς επίσης να δεις την βρετανική παράδοση της επιστημονικής φαντασίας, η οποία είναι κατά τη γνώμη μου μια πολύ υποτιμημένη κινηματογραφική και τηλεοπτική παράδοση εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου. Εννοώ πράγματα όπως το Quatermass του Nigel Neale και όλα αυτά που ο θεωρητικός της κουλτούρας Mark Fisher έλεγε ότι έχουν την αίσθηση του αλλόκοτου. Ο Nigel Neale είναι ο πιο σημαντικός, κατά κάποιον τρόπο. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε ας πούμε ο George Romero χωρίς τον Nigel Neale. Και φυσικά και ο John Wyndham. Νομίζω ότι ο Nigel Neale όμως επεκτείνεται και σε πράγματα εντελώς mainstream όπως το Doctor Who. Και στο Bulk προσπάθησα να παίξω με αυτήν την αισθητική. Αυτό το θολό και βρώμικο ασπρόμαυρο στυλ, με κάδρο 4:3, με παλιακά τηλεοπτικά ειδικά εφέ. Τείνω όλο και περισσότερο προς τέτοια πράγματα τα τελευταία χρόνια. Και το In the Earth ας πούμε έχει πολλά από αυτά τα στοιχεία. Μεγαλώνοντας με σύγχρονες mainstream αμερικανικές sci-fi ταινίες, σου φαίνεται πολύ αλλόκοτο όταν ανακαλύπτεις αυτήν την παράδοση της βρετανικής τηλεοπτικής επιστημονικής φαντασίας, ειδικά πράγματα όπως το Sapphire and Steel ή το Edge of Darkness ή το Children of the Stones. Έχει κάτι που λείπει από το αμερικάνικο sci-fi. Θα σου πω τι λείπει από τα αμερικάνικα πράγματα. Στη Μεγάλη Βρετανία το παρελθόν, τα αρχαία ερείπια, τα παλιά κτίρια, όλα είναι εδώ, τα βλέπεις. Μπορείς να τα δεις παντού γύρω σου. Δεν έχουν κάτι τέτοιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί όλα είναι καινούργια. Τσιμεντοποιημένα και χτισμένα από την αρχή. Ξέρεις, είναι μια χώρα μόλις 200 ετών. Αλλά εκεί που ζούσα στην Αγγλία πχ μπορούσα να βγω από το σπίτι μου και να πάω βόλτα με τον σκύλο σε ένα οχυρό της Εποχής του Σιδήρου. Μπορεί να σου τα σκάσει πολύ περίεργα ότι άνθρωποι ζούσαν εδώ σαν εσένα πριν από χίλια χρόνια. Αλλά, ναι, νομίζω ότι υπήρχε κάτι πολύ περίεργο στην βρετανική τηλεόραση του ’60 και του ’70. Ειδικά στις σειρές για παιδιά. Πχ υπήρχε το Owl Service. Ήταν η πρώτη βρετανική έγχρωμη τηλεοπτική σειρά στο ITV, το βλέπαμε στις 5 το απόγευμα αφού γυρίζαμε από το σχολείο. Και αν το δεις τώρα, είναι σαν να βλέπεις David Lynch. Είναι το πιο παράξενο πράγμα που έχεις δει ποτέ. Και είναι λίγα χρόνια πριν από το Children of the Stones. Είναι τρελό. Και το δείχνανε σε μικρά παιδιά. Ο Mark Fisher έλεγε ότι αυτό είχε να κάνει, για παράδειγμα, με το γεγονός ότι η βρετανική τηλεόραση ήταν δημόσια. Χρηματοδοτούνταν από το κράτος. Έτσι, παρείχε μεγάλη ελευθερία και περιθώρια για πειραματισμό σε όλους τους τομείς. Και δημιούργησε ένα είδος λαϊκού μοντερνισμού, όπως το λέει ο Fisher. Κοίτα, έχω δουλέψει στο BBC, και το BBC στο οποίο δούλεψα ήταν ιδιαίτερα αυστηρό. Αλλά όταν διαβάζεις, για παράδειγμα, τα ημερολόγια του Michael Palin και πώς γυρίστηκε το Monty Python το ‘60 και το ‘70, παίρνεις αυτήν την αίσθηση. Γυρίζανε πράγματα για μήνες και δεν έλεγαν σε κανέναν τι έκαναν. Συνήθως είχαν μεθύσει μέχρι να πάει μεσημέρι, οπότε σταματούσαν. Δούλευαν μισές μέρες και τέτοια. Κανείς δεν έλεγχε τι έκαναν. Και μετά βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Με την πάροδο του χρόνου όμως το πράγμα έγινε πιο εταιρικό και πιο κυριλέ. Οπότε, όταν φτάνεις στα τέλη της δεκαετίας του 1990, είναι σαν να αρχίζουν να αναρωτιούνται, πού πάνε όλα τα χρήματα που δίνουμε; Και αρχίζουν να κοιτάνε τα νούμερα τηλεθέασης, τις έρευνες των διαφημιστικών, τα στατιστικά των κερδών κλπ. Αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ, γιατί από τη μία πλευρά η βρετανική ποπ κουλτούρα είναι παντού, όπως για παράδειγμα από τους Beatles, το British Invasion και μετά. Από την άλλη πλευρά, αυτή η βρετανική ιδιαιτερότητα που συζητάμε εξηγεί το έργο κινηματογραφιστών όπως εσύ ή ο Peter Strickland και ο Mark Jenkin, για παράδειγμα. Εσύ ειδικά έχεις δουλέψει πολύ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, οπότε έχεις μια πιο σφαιρική εικόνα. Ισχύει, αλλά με περίεργους τρόπους. Έχω κάνει ταινίες που διαδραματίζονται στην Αμερική, αλλά γυρίστηκαν στην Αγγλία. Αλλά έχω κάνει και αμερικανική τηλεόραση στην Αμερική. Αλλά δεν το έγραψα εγώ, οπότε είναι μια πολύ διαφορετική εμπειρία, καταλαβαίνεις. Οπότε νομίζω… Δεν είμαι σίγουρος. Θυμάμαι ότι διάβασα κάτι που είπε ο Alan Moore για την Αμερική, ότι δεν είχε πραγματικά εθνική ταυτότητα μέχρι που δημιουργήθηκαν τα ραδιοφωνικά δίκτυα. Και μόλις κατάλαβαν τι έκανε ο ένας και τι άλλος, επειδή ήταν τόσο μεγάλη χώρα και απομακρυσμένοι όλοι μεταξύ τους, άρχισαν να το συνθέτουν. Σαν τα λαϊκά τέρατα της αμερικάνικης κουλτούρας, προσπαθούν να βρουν τον βρικόλακα, τον λυκάνθρωπο, τη μούμια και όλα αυτά τα πράγματα. Εκείνη τη στιγμή βέβαια εν πολλοίς ήταν κι αυτά εισαγόμενα από την Ευρώπη. Εμείς από την άλλη έχουμε ένα ανεξάντλητο απόθεμα αλλόκοτων πραγμάτων, οπότε… Και νομίζω ότι το να είσαι σε ένα νησί είναι επίσης παράξενο. Είμαστε όλοι στριμωγμένοι μαζί και είναι όλα πολύ απομονωμένα. Μου φαίνεται επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι έχεις δουλέψει σε πολύ διαφορετικές κλίμακες, από εξαιρετικά χαμηλό μπάτζετ έως αρκετά υψηλό, σε mainstream ταινίες, σε b-movies κλπ. Είμαι περίεργος να μάθω πώς προσεγγίζεις το σινεμά σε αυτές τις πολύ διαφορετικές κλίμακες, τόσο από την άποψη της παραγωγής όσο και καλλιτεχνικά. Νομίζω ότι από νωρίς έμαθα και συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχουν μόνο κινηματογραφικά genres όπως γουέστερν ή ταινίες τρόμου κλπ. Υπάρχουν genres όσον αφορά το μπάτζετ, και αυτά τα διαφορετικά μεγέθη προϋπολογισμού είναι εντελώς διαφορετικοί τρόποι παραγωγής ταινιών. Κάτι όπως το The Meg δεν έχει καμία σχέση με την παραγωγή μιας ανεξάρτητης ταινίας. Και δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις με την ίδια στάση, γιατί απλά θα φας τα μούτρα σου. Όταν ξεκινούσα, έκανα viral περιεχόμενο για το διαδίκτυο, viral διαφημίσεις, μετά κανονικές διαφημίσεις, και μετά σκετς για την τηλεόραση. Έτσι, πριν γυρίσω την πρώτη μου ταινία, ασχολιόμουν ταυτόχρονα με την τηλεόραση και τη διαφήμιση. Και όσα έμαθα από τη διαφήμιση και την τηλεόραση με βοήθησαν πολύ όταν έπρεπε να κάνω παρουσιάσεις σε μεγάλα στούντιο, γιατί βασικά προσπαθείς να καταλάβεις ποια είναι η δομή εξουσίας, πού βρίσκεσαι μέσα σε αυτήν, σε ποιο σημείο θα παλέψεις μέχρι τέλους, πού θα βάλεις τις απαιτήσεις σου και πού όχι. Στο Meg, για παράδειγμα, έχεις ευθύνη να κάνεις κάτι που θα ευχαριστήσει τους φανς της αρχικής ταινίας. Αλλά σου δίνεται λευκή επιταγή να κάνεις ό,τι θέλεις με τη δράση και το σχεδιασμό της δράσης. Έτσι, μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω σε ένα τεράστιο κοινό και να επεκτείνω τα πειράματα που είχα δοκιμάσει στο Free Fire. Και αυτή ήταν η κύρια πρόκληση με το στούντιο. Σε ρωτάγανε, οκ, τι έχεις να δώσεις; Μπορείς να πας όσο ψηλά θέλεις από μπάτζετ. Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Και αυτό είναι τρελό όταν έχεις τέτοια πίεση. Ξέρεις, δεν έχεις δικαιολογίες. Έτσι, το σενάριο συχνά έλεγε “και εδώ μπαίνει η καλύτερη σκηνή δράσης που έχει γίνει ποτέ.” Αυτό ήταν. Και ως προς το δημιουργικό σκέλος, ναι, έχει να κάνει με την τέχνη σου, αλλά έχει να κάνει και με την βιομηχανία του σινεμά. Είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να φτιάξεις μια ταινία που να αρέσει σε όλα τα τμήματα του κοινού. Πρέπει να πετύχει στη Βόρεια Αμερική, πρέπει να πετύχει στη Νότια Αμερική, στην Ευρώπη και στην Ασία. Και είναι τρελό αυτό. Ναι, είναι τρελό να θέλεις να κατασκευάσεις κάτι τόσο παγκόσμιο και ταυτόχρονα τόσο περίπλοκο από άποψη υποδομών, δομής εξουσίας κλπ. Δεν είναι όπως ένα τραγούδι. Γράφεις ένα τραγούδι και μπορεί να γίνει παγκόσμιο χιτ, αλλά σε τελική ανάλυση είναι ένα τραγούδι. Ναι, συγκριτικά είναι φθηνό. Αλλά για να κάνεις κάτι τόσο ακριβό, τόσο περίπλοκο… Θυμάμαι που έφεραν τα εισιτήρια από το Βιετνάμ και έλεγαν ότι πήγε καλά στο Βιετνάμ. Το δοκιμάσαμε σε κοινό στη Σάντα Μόνικα και δεν τράβηξε. Πώς έγινε και πιάσαμε το κοινό στο Βιετνάμ, τι τους άγγιξε; Αλλά δούλεψε, οπότε ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον. Συνήθως το ζήτημα mainstream και underground ή ανεξάρτητο σινεμά αντιμετωπίζεται ως δίπολο. Ή ως ένα κατώφλι. Ότι ξεκινάς από το ένα και καταλήγεις στο άλλο. Το ενδιαφέρον με σένα είναι ότι συνεχίζεις να πηγαίνεις μπρος-πίσω. Και υπάρχει κάτι σε αυτό το μπρος-πίσω που, δεν ξέρω, σε παρακινεί ή σε κρατάει σε διαρκή κίνηση. Ναι, απλά αγαπώ τον κινηματογράφο. Και νομίζω ότι από νωρίς ήθελα να κάνω μια μεγάλη ταινία για στούντιο. Αλλά είναι κάτι τελείως διαφορετικό το ένα από το άλλο. Κάποιες φορές μπορεί να προσπαθείς να μεγαλώσεις την ανεξάρτητη ταινία σου και να την κάνεις να φτάσει 200 εκατομμύρια μπάτζετ. Και μετά να μην αρέσει στο κοινό, και να εκπλήσσεσαι, μα γιατί κανείς δεν την βλέπει; Αλλά και ο λόγος για τον οποίο κατάφερα να κάνω τόσες πολλές ταινίες είναι επειδή δεν φοβάμαι να επιστρέψω σε low budget ταινίες. Μου αρέσει. Ποτέ δεν το είδα ως μια γραμμική εξέλιξη “επιτυχίας”. Είναι περισσότερο σαν να φροντίζεις να κάνεις πάντα αυτό που σε διασκεδάζει. Κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις; Αν όχι, τότε αυτό είναι αποτυχία για μένα. Οπότε, όταν έκανα το Doctor Who, το έκανα απλά επειδή ήθελα να το κάνω. Αλλά δεν επρόκειτο να επιστρέψω αργότερα σε αυτό, απλά το έκανα. Σήμαινε πράγματα για σένα να γυρίσεις ένα επεισόδιο Doctor Who; Ναι, ήταν πολύ διασκεδαστικό, και το παιδί μου ήταν 10 χρονών τότε και όλα έβγαζαν νόημα. Tο απόλαυσα πραγματικά, σαν να ήμουν στο TARDIS. Kαι ένιωσα σαν να έκλεισε ο κύκλος. Αυτή τη στιγμή γράφω και Judge Dredd για το περιοδικό 2000 AD, οπότε είναι κάτι παρόμοιο, όπου πήγα να μιλήσω με το 2000 AD και είπα το θέλω, ενδιαφέρεστε; Και μου απάντησαν ναι. Έχει πλάκα που σκηνοθέτησες Doctor Who και μετά έκανες μια ταινία όπως το Bulk. Είναι σαν να είσαι ταυτόχρονα ο Doctor Who και οι KLF. Σα να κάνεις doctoring το TARDIS. Ένα άλλο πράγμα που σκεφτόμουν ενώ έβλεπα το Bulk είναι ότι, βλέποντας ταινίες από το φεστιβαλικό κύκλωμα την τελευταία δεκαετία περίπου, και ειδικά κατά τη διάρκεια της έκρηξης της A24 και του “elevated horror”, οι sci-fi/horror ταινίες στα φεστιβάλ γίνονται όλο και πιο κυριλέ και “εξευγενισμένες”. Και το Bulk είχε κάτι πολύ ωμό και ακατέργαστο στο επίκεντρό του. Έχεις αυτή την αίσθηση για το πού πηγαίνουν οι ταινίες του είδους; Δεν σκέφτομαι για τις ταινίες των άλλων για να είμαι ειλικρινής. Με ενθουσιάζει μόνο το γεγονός ότι ο εξοπλισμός έχει γίνει τόσο φθηνός που μπορείς απλά να πας και να φτιάξεις πράγματα. Και νομίζω ότι αν μπορείς να το φτιάξεις σε αρκετά χαμηλή τιμή, τότε μπορείς να φτιάξεις πραγματικά περίεργα πράγματα. Πιστεύω ότι αυτό είναι πραγματικά απελευθερωτικό. Αλλά δεν το βλέπω ως καριέρα ακριβώς. Κατάλαβες, δεν είναι ακριβώς μια καλή κίνηση καριέρας να φτιάξεις το Bulk. Είναι απλά κάτι που ήθελα να κάνω. Δεν είναι πια τόσο ακριβό να το κάνεις και αυτό είναι υπέροχο. Οπότε νομίζω ότι περισσότεροι άνθρωποι θα έπρεπε να το κάνουν. Αλλά γενικά με κουράζουν τα πράγματα που είναι πολύ επιτηδευμένα. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου απλά κοιτάζω κάμερες και μαραφέτια που μπορώ να χρησιμοποιήσω στις ταινίες μου. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα κύρια πράγματα που θα εξέπλητταν το κοινό αν γνώριζε προσωπικά τους σκηνοθέτες και τους κινηματογραφιστές. Πόσο γκατζετάκηδες και nerds της τεχνολογίας είναι οι περισσότεροι. Το σινεμά άλλωστε είναι μισή τεχνολογία μισή τέχνη, έτσι δεν είναι; Και είναι επίσης μαγεία έτσι; Εννοώ, είναι κόλπα. Έχει πλάκα που η άλλη ταινία που έφτιαξες το 2025 λέγεται Normal. Είναι σα να έφτιαξες το Bulk, και επίσης μία νορμάλ ταινία. Ναι, κατά βάση. Και είναι ταινία δράσης, ένα νεο-γουέστερν, που γράφτηκε από τον Derek Kolstad του John Wick. Είναι δύο ταινίες που βρίσκονται στα αντίθετα άκρα του φάσματος. Είμαι πολύ χαρούμενος που κατάφερα να τα κάνω και τα δύο την ίδια χρονιά. Και ο Bob Odenkirk είναι εξαιρετικός στο Normal. O Odenkirk εξελίσσεται σε μετρ των σύγχρονων b-movies, πρώτα με το Nobody, τώρα με το Normal, ετοιμάζει υποτίθεται και ένα remake του The Room. Ναι, γιατί έχει και δημιουργεί ενσυναίσθηση. Τον λυπάσαι βλέποντάς τον σε αυτούς τους ρόλους, και ταυτόχρονα αυτός λυπάται για όλους. Και τα βρίσκει όλα και λίγο ενοχλητικά, που είναι και η ουσία αυτών των χαρακτήρων. Οπότε πέρασα πολύ καλά με αυτήν την ταινία. Και όταν διάβαζα το σενάριο σκεφτόμουν, «κοίτα να δεις, είναι γουέστερν». Δεν είναι ακριβώς γουέστερν, αλλά είναι ό,τι πιο κοντινό έχω κάνει σε γουέστερν, και πάντα ήθελα να κάνω μια τέτοια ταινία.