Να κάτι που δε συμβάινει κάθε μέρα, αγαπητές φίλες και φίλοι. Στον επικήδειο που εκφώνησε για τον Γιώργο Μαζωνάκη, ο Μητροπολίτης Νίκαιας Αλέξιος κόλλησε και κάποια στιχάκια από το πασίγνωστο κομμάτι που είχε βγάλει με τους Goin’ Through. Διαβάστε παρακάτω απόσπασμα από ητν ομιλία: «Αδελφοί μου αγαπητοί, Γνωρίζω πως είναι βαρύ το πένθος της οικογενείας του αδελφού Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά και όλων ημών, που τον αγαπήσαμε και χαρήκαμε με τα τραγούδια του. Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους. Η παρουσία χιλιάδων λαού εδώ και χθες και σήμερα στην Εξόδιο Ιερή Ακολουθία, συνιστά απόδειξη ανταπόκρισης στην αγάπη του και στη σκέψη έρχεται μια ρήση ενός αρχαίου Ιστορικού πως «Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ανθρώπων» (Τάκιτος, 55-120). Έδωσε την αγάπη και παίρνει αγάπη και ζωντανός και αποχωρώντας από τη ζωή. Παρακολουθώντας τη ζωή του και τα λόγια του, ανακαλώ στη σκέψη ένα συλλογισμό που τον αφορά: «Ο θάνατος είναι μια πρόκληση. Μας λέει να μη χάνουμε χρόνο. Μας λέει να πούμε ο ένας στον άλλο, τώρα αμέσως, ότι αγαπάμε ο ένας τον άλλο» (Leo Buscaglia, 1924-1998). Αποκτά μια επικαιρότητα το τραγούδι του Γιώργου, που όλοι γνωρίζουμε: «Μεγαλώνω και ξεχνώ μόνο τους κακούς ανθρώπους όσους μιλούσαν με βρισιές γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους μα ποτέ μου δε ξεχνώ την παλιά τη γειτονιά μου γιατί στο παγκάκι της πλατείας έχω χαράξει τα όνειρά μου (και) Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω την παλιά μου γειτονιά…» Και γύρισε κι είναι ανάμεσά μας, τόσο νέος και τόσο δημιουργικός: Αναβιώνει τώρα εδώ το έπος του Διγενή Ακρίτα: «Κι επήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια, κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει, κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει» Αδελφοί μου αγαπητοί, Πιστεύουμε και κηρύσσουμε ότι προσδοκούμε Ανάσταση και ζωή του μέλλοντος αιώνος. Με αυτή τη πίστη αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας Γιώργο, που ευχόμαστε να είναι ήδη στην αγκαλιά του Θεού. Να βρει ανάπαυση η ψυχή του, να παρηγορηθούν οι συγγενείς και οι φίλοι του, και δηλώνουμε με ανθρώπινο πόνο, αλλά και με τη σταθερή ελπίδα ότι «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο· ως τω Κυρίω έδοξεν, ούτω και εγένετο· είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον εις τους αιώνας.»
