Ήδη από πέρσι αναρωτιόμασταν αν η golden era της αμερικάνικης τηλεόρασης, που ξεκίνησε με την μεγάλη άνοιξη του HBO στα 00s και απογειώθηκε με τις “blockbuster” σειρές στα 10s, έφτασε στο τέλος της και το μόνο που έχει απομείνει είναι τηλεοπτικό slop στις πλατφόρμες για να έχεις κάτι να παίζει στο background όσο χαζεύεις reels στο κινητό σού ή ψάχνεις τι θα παραγγείλεις, με την περιστασιακή καλή σειρά να βγαίνει κάθε τόσο ως διαμαντάκι που αξίζει την προσοχή σου αλλά επιβεβαιώνει τον κανόνα όντας η εξαίρεση. Επρόκειτο για μια μακρά περίοδο από τις αρχές όπου για δύο δεκαετίες η τηλεοπτική και streaming παραγωγή όχι μόνο μεγάλωνε σε βιομηχανική κλίμακα, προσομοιάζοντας πλέον την κινηματογραφική βιομηχανία, αλλά χαρακτηριζόταν και από την φιλοδοξία της να δημιουργεί σημαντικά καλλιτεχνικά έργα, πιο “κινηματογραφικά” στους ορίζοντές τους, τα οποία να αποτελούν ορόσημα για την εποχή τους, να συμπυκνώνουν το πνεύμα των καιρών κλπ. Καθώς οι σειρές σαν το Succession ή το Better Call Saul και το Atlanta ή το BoJack Horseman τελειώναν η μία μετά την άλλη τα προηγούμενα χρόνια, ένιωθα ότι δεν έχουν καταφέρει να αντικατασταθούν από κάτι ισάξιο. Κοιτάω προς τα πίσω την τελευταία πενταετία και δυσκολεύομαι να βρω κάτι που να ανοίγει νέους δρόμους για την τηλεοπτική μυθοπλασία, κάτι που να μπορεί να μπει στο πάνθεον των Μεγάλων Σειρών, σειρών που όχι μόνο έκαναν την τηλεόραση πιο cinematic αλλά είδαν και το τηλεοπτικό μέσο σαν ευκαιρία να κάνουν κάτι πρωτότυπο και πρωτοπόρο. Πρόκειται για μεγάλο θέμα που δεν θα εξαντλήσουμε εδώ, και ουσιαστικά έχει να κάνει με το ότι μπήκαμε σε μια εποχή γιγάντωσης της αμερικάνικης τηλεόρασης ως βιομηχανία, με όλους τους νέους παίχτες στο streaming να θέλουν ένα κομμάτι από την πίτα, δηλαδή τον ανταγωνισμό μεταξύ τους για την όλο και πιο πολύτιμη προσοχή μας στην εποχή του attention economy, αλλά και μια εποχή υποχώρησης του τηλεοπτικού μέσου ως δημιουργικού πεδίου όπου παράγεται το καινούριο. Προσωπικά μιλώντας, κάθε χρόνο που περνάει βλέπω όλο και λιγότερες σειρές συνολικά (και στην ολοκληρία τους), οπότε δεν έχω μια ολική (όσο γίνεται τέλος πάντων) εποπτεία της περσινής τηλεοπτικής παραγωγής. Για να είμαι ειλικρινής, οριακά είδα αρκετές ώστε να μπορώ να βγάλω ένα top-10 με τις καλύτερες της χρονιάς βάσει του προσωπικού μου γούστου. Με αυτές τις διευκρινίσεις και χωρίς να χρονοτριβούμε περισσότερο, λοιπόν, πάμε να δούμε τις κατ’ εμέ 10 καλύτερες σειρές του 2025, ψύχραιμα και υπεύθυνα όπως πάντα. 10. I Love LA Σκεφτείτε κάτι σαν το Girls αλλά για zoomers, με την διαφορά ότι η Rachel Sennott είναι πιο αστεία από τη Lena Dunham και το I Love LA παίρνει μια πιο ευθέως σατιρική στάση απέναντι στο αντικείμενό της, δηλαδή την online celebrity κουλτούρα. Το καλό κριντζ, το υπαρξιακό, το παράλογο. 9. The Lowdown Εντελώς απολαυστικό και συγκρατημένα παρανοϊκό, το κωμικό neo-noir του Sterlin Harjo μετά το Reservation Dogs είναι αυτή η gonzo πιντσονική αμερικανίλα που αγαπάμε, προσαρμοσμένη σε mainstream τηλεοπτικό περιβάλλον. Οι φίλοι του Hunter S. Thompson ας σπεύσουν να τσεκάρουν άμεσα. 8. Common Side Effects O Joe Bennett μετά το υπέροχο Scavengers Reign πριν 2 χρόνια παραδίδει ένα ακόμα εξαιρετικά ενδιαφέρον ενήλικο animation με μαγικά μανιτάρια, φαρμακευτικές εταιρείες και κρατικές συνωμοσίες που θέλουν να κρατήσουν μυστικά μακριά από τον λαό. Για τους λάτρεις της αμερικάνικης παράνοιας, που θα το εκτιμήσουν φουλ. 7. Andor Ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στο Star Wars εδώ και πολλά χρόνια, κι ευτυχώς ο Tony Gilroy των ταινιών Bourne (αλλά και του Michael Clayton) παραμένει στο τιμόνι δίνοντας στο franchise έναν γειωμένο πολιτικό τόνο που του προσέφερε μια εντελώς νέα πνοή και μας έκανε να ξανανοιαστούμε για έναν γαλαξία πολύ πολύ μακριά. 6. Severance Διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το πού πηγαίνει αυτή η σειρά, καθώς η Lost-ίλα που αποπνέει με ανησυχεί για το αν υπάρχε σαφής δρόμος προς το φινάλε ή αν απλά αυτοσχεδιάζουν όσο προχωράει, αλλά παρόλα αυτά παραμένει συναρπαστική ως προς την διαπραγμάτευση της δυσφορίας που συνοδεύει την ζωή στον σύγχρονο καπιταλισμό. 5. The Studio Αφού ο Seth Rogen και ο Evan Goldberg το γύρισαν στην τηλεόραση, είπαν τουλάχιστον να το κάνουν φουλ-ον σωστά. Και η σάτιρά τους για το Χόλιγουντ, τους μηχανισμούς του και τις παθολογίες του ξεχωρίζει από κάθε άλλη που έχουμε δει πρόσφατα όσο μόνο για την ευστοχία της αλλά και για την υπέροχη κριντζίλα της. 4. Shifty Είναι μια κατηγορία μόνος του ο Adam Curtis, και το στυλ του δοκιμιακού μοντάζ του, γεμάτο απροσδόκητες αλλά βαθιές συνδέσεις, σίγουρα δεν θα είναι για όλους. Το Shifty δεν είναι η καλύτερη σειρά του, αλλά παραμένει ένα εντελώς σπάνιο ζώο για την σύγχρονη τηλεόραση. Μια ζοφερή ποιητική ανατομία του σύγχρονου καπιταλισμού. 3. The Chair Company O Tim Robinson υπήρξε πιστός και μύστης της άβολης cringe κωμωδίας πολύ πριν γίνει υπερβολικά κουλ, και πέρσι ήταν η χρονιά του με Friendship στη μεγάλη και The Chair Company στη μικρή οθόνη. Άλλη μια δόση υπέροχης πιντσονικής παράνοιας σε mainstream εκδοχή με θεωρίες συνομωσίας για εταιρείες που φτιάχνουν καρέκλες. 2. Mussolini: Son of the Century Μπήκα στην προβολή του Mussolini στο Φεστιβάλ Βενετίας του ’24 χωρίς μεγάλες προσδοκίες, αφού δεν ήμουν και ποτέ ιδιαίτερα φαν του Joe Wright, αλλά η σειρά με άφησε με το στόμα ανοιχτό, κάνοντάς με να ανυπομονώ για τη συνέχεια επί της μικρής οθόνης. Σπουδαία δουλειά, ιστορικά κρίσιμη, και κινηματογραφικά απολαυστική. 1. The Rehearsal Ό,τι κι αν κάνει ο Nathan Fielder, είμαι εκεί. Πείθομαι άραγε ότι νοιάζεται στα αλήθεια για την ασφάλεια αεροσκαφών; Εχμ, ναι, δεν θα το έλεγα. Πιστεύω ότι το χρησιμοποιεί σαν όχημα για να εξερευνήσει βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα μέσα από μια ειρωνεία τόσο αδιόρατη που δεν είσαι ποτέ σίγουρος αν την βλέπεις ή όχι; Σίγουρα ναι. Και γι’ αυτό είμαι πεπεισμένος ότι απολύτως κανένας δεν μπορεί να κάνει αυτό που κάνει ο Fielder.
