Όποιος έχει τύχει να συναντήσει ποτέ κάποιο επαγγελματικό ιατρικό βιβλίο , πιθανώς δεν θα έχει αντιμετωπίσει κάτι ενδιαφέρον από αισθητικής απόψεως. Είθισται να είναι γραφικές απεικονίσεις ανατομίας ή οργάνων που σκοπό δεν έχουν να ευχαριστήσουν το βλέμμα αλλά να επεξηγήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον γιατρό πώς θα κρατήσει τον ασθενή στη ζωή, πώς θα επισκευάσει αυτό που κρίνεται ως μη-λειτουργικό. Δύο κλάδοι της Ιατρικής ξεφεύγουν απ’ αυτό το μοντέλο . Πρώτη η Ιατροδικαστική που δεν έχει κάποιον στόχο σωτήριας, που δεν έχει να αντιμετωπίσει το άγχος του ευ ζείν κάποιου ασθενούς. Δεύτερη η Πλαστική Χειρουργική που έχει να δημιουργήσει το όμορφο ή να επιδιορθώσει το δύσμορφο. Εκεί που δεν υπάρχει κάποιος απώτερος στόχος, η ομορφιά δεν γνωρίζει όρια, η επιτυχία είναι πάντα σχετική – έστω κι αν η αποτυχία είναι απόλυτη. Τυχαία πετύχαμε την “ Εισαγωγή στη Μορφοχειρουργική ” του Ιωάννη Ζαμπάκου (Εκδόσεις ΒΗΤΑ medical arts, Αθήνα 1981), η οποία αντανακλά πλήρως την καλλιτεχνική πρόκληση της Πλαστικής Χειρουργικής. Ανορθόδοξα σε σχέση με τα εγχειρίδια άλλων κλάδων, ο τόμος ξεκινάει με μια εισαγωγή στη φιλοσοφία της Πλαστικής Χειρουργικής, με ζητήματα αισθητικής και συμμετρίας, αντιπαραβάλλοντας σε αντικριστές σελίδες φωτογραφίες των αετωμάτων του Παρθενώνα και πρόσωπα ασθενών. Είτε επιδιορθωτική στην προσπάθεια να γυρίσει ο χρόνος πίσω πριν από κάποιο δυστύχημα, είτε κοσμητική στον βωμό της ματαιοδοξίας, η Πλαστική Χειρουργική κρύβει μία ζοφερή γοητεία που εμφανίζεται παντού στην εικονογραφία του βιβλίου.
