“ Such a waste of talent. He chose money over power. In this town, a mistake nearly everyone makes. Money is the Mc-mansion in Sarasota that starts falling apart after 10 years. Power is the old stone building that stands for centuries. I cannot respect someone who doesn’t see the difference. ” – Francis Underwood Το Netflix είναι μια υπηρεσία , διαθέσιμη μόνο στις Η.Π.Α. δυστυχώς, η οποία θα μπορούσε να περιγραφεί με λίγα λόγια σαν ένα online video club. O χρήστης πληρώνει μια μικρή συνδρομή (περίπου 10 ευρώ το μήνα) και έχει πρόσβαση σε εκατοντάδες ταινίες και σειρές σε HD ανάλυση μέσω streaming. Αποφασίζοντας να κινηθεί στο χώρο και των πρωτότυπων προγραμμάτων δαπάνησε 100 εκατομμύρια δολάρια για το “House Of Cards” και έδωσε απόλυτη δημιουργική ελευθερία, αφήνοντας χωρίς επίβλεψη τα στάδια της συγγραφής, της σκηνοθεσίας και της παραγωγής. Έδωσε όμως και απόλυτη ελευθερία στο θεατή, καθώς το σήριαλ είχε πρεμιέρα την 1 η Φεβρουαρίου, κάνοντας παράλληλα διαθέσιμα όλα τα επεισόδια της πρώτης σεζόν την ίδια μέρα, δηλαδή αν ήθελες μπορούσες να δεις και τα 13 επεισόδια της σειράς την ημέρα που πρωτοπαίχτηκε. Μια κίνηση σίγουρα ριζοσπαστική και η οποία σε καθαρά δραματουργικούς όρους δίνει τη δυνατότητα να ειπωθεί η κάθε ιστορία πιο σωστά και ολοκληρωμένα, μιας και ελλείψει του εβδομαδιαίου κενού καθιστά τα flashbacks περιττά, αφήνοντας περισσότερο «καθαρό» χρόνο για δράση. Όλα ξεκίνησαν όταν ο ατζέντης του David Fincher έδωσε στον δημιουργό του “Fight Club” να δει τη βρετανική μίνι-σειρά του BBC, “House Of Cards”, η οποία είχε βασιστεί στο ομώνυμο βιβλίο του Michael Dobbs. Ενθουσιασμένος με την προοπτική της προσαρμογής made in USA ήθελε να συνεργαστεί με το σεναριογράφο Eric Roth (“Forrest Gump”, “The Insider”, “The Curious Case Of Benjamin Button”), αλλά τελικά προσλήφθηκε και ανέλαβε την αμερικάνικη μεταφορά ο Beau Willimon, συγγραφέας του θεατρικού “Farragut North”, πάνω στο οποίο βασίστηκε το προ-διετίας πολιτικό θρίλερ “The Ides Of March” του George Clooney. Στο “House Of Cards” ξετυλίγεται η ιστορία αναρρίχησης στα ανώτερα πολιτικά κλιμάκια του Frank Underwood (Kevin Spacey), μέλος του Κογκρέσου και των Δημοκρατικών από τη Νότια Καρολίνα, στο δρόμο του οποίου κανένα εμπόδιο δε μοιάζει αξεπέραστο. Προδομένος από τον ίδιο τον Πρόεδρο των Η.Π.Α., καθώς ο τελευταίος δεν τήρησε την υπόσχεση του να τον κάνει Υπουργό Εξωτερικών, βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο που θα τον κάνει να φθάσει στα ψηλότερα σκαλοπάτια της εξουσίας. Γύρω του ένα γαϊτανάκι υπέροχα ευθραύστων χαρακτήρων παρακινούμενων από τις φιλοδοξίες και τις αδυναμίες τους. Πολιτικό δράμα αξιώσεων αυτή η καλοστημένη παρτίδα σκάκι, γεμάτη δολοπλοκίες, εξολόθρευση πολιτικών και μη αντιπάλων και πιστευτές ανατροπές. Πολιτική ίντριγκα, την οποία παρακολουθείς εύκολα, εξαιτίας του σφιχτοδεμένου μοντάζ και της σαφής γραφής. Ανήθικες μέθοδοι και διαφθορά είναι μερικές μόνο από τις πολιτικές συγκινήσεις, που δημιουργούν ανόμοιο για το είδος σασπένς, όπως και οι συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, που αντανακλούν την πραγματικότητα και μηχανορραφίες, που θα έκαναν τον Μακιαβέλι να κοκκινίσει από ζήλεια. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα το περιττό και οι ενδιαφέροντες χαρακτήρες αναπτύσσονται αριστοτεχνικά. Κινηματογραφικά πλούσιο και διαποτισμένο με μια σκοτεινή κομψότητα. Αν σου άρεσε το εικαστικό ύφος του “Social Network”, αυτό εδώ θα το λατρέψεις. Εκτός από τους David Fincher και Joel Schumacher (ναι, ο Joel Schumacher του “Batman & Robin” ), που έχουν σκηνοθετήσει από δύο επεισόδια, στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθονται οι James Foley, Charles McDougall, Carl Franklin και Allen Coulter με προϋπηρεσία σε κάτι σειρούλες όπως “The Tudors”, “Rome”, “The X-Files” και “The Sopranos”. Ο Frank Underwood σπάει συνεχώς τον τέταρτο τοίχο και απευθύνεται άμεσα στους θεατές, σχολιάζοντας, εξηγώντας ή σπάζοντας πλάκα με τα όσα συμβαίνουν γύρω του. Μια απίστευτα αποτελεσματική μέθοδος αφήγησης μέσω της οποίας ο πολύπλοκος χαρακτήρας του Underwood εκφράζεται μοναδικά – ένας χαρακτήρας κυνικός, διεφθαρμένος και αυταρχικός, που δε θα μπορούσε να βρει ιδανικότερο ερμηνευτή από τον καταπληκτικό Kevin Spacey . Με διάθεση παιχνιδιάρικη παραδίδει την τηλεοπτική ερμηνεία της χρονιάς. Μη παρασυρθείς όμως, αυτός εδώ ο τύπος είναι κακός, πραγματικά κακός – χειραγωγεί και εκβιάζει, υποκινούμενος από την απληστία του για εξουσία και την αποφασιστικότητα του. Η ερμηνεία του Spacey μοιάζει τόσο, μα τόσο φυσική και αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού του. Σπουδαία όμως και η Robin Wright στο ρόλο της συζύγου του Underwood. Η Claire της, μια σύγχρονη Λαίδη Μάκβεθ, αποτυπώνει τη σύγκρουση μεταξύ θηλυκότητας και αρρενωπότητας, καθώς καταστέλλει συνεχώς τα ένστικτα της μητρότητας, της συμπόνιας και του έρωτα υπέρ της φιλοδοξίας και της σκληρότητας στο κυνήγι της εξουσίας. Και το υπόλοιπο επιτελείο των ηθοποιών είναι εκπληκτικό με τους ρόλους να μοιάζουν κομμένοι και ραμμένοι για τον καθένα ξεχωριστά. Σίγουρα θα μας απασχολήσει και στο μέλλον ο Corey Stoll, εδώ στο ρόλο ενός φιλόδοξου μεν, αλκοολικού δε πολιτικού με έφεση στον ποδόγυρο. Με τη δεύτερη σεζόν του “House Of Cards”, η οποία θα αποτελείται και αυτή από 13 επεισόδια, να βρίσκεται αυτή την περίοδο στο στάδιο της παραγωγής, δεν μπορούμε παρά να διαβάσουμε τα βιβλία του Dobbs και να καταναλώσουμε τη σειρά του BBC, προσπαθώντας να κατευνάσουμε την ανυπομονησία μας. Για την πρώτη σεζόν τίποτα λιγότερο από… 4/5
