“There’s always someone younger and hungrier coming down the stairs” – Cristal Connors Το Μάιο του 1996, όπου και έκανε πρεμιέρα το “Showgirls” στις ελληνικές αίθουσες, επικρατούσε άπνοια. Πρόεδρος των Η.Π.Α. ήταν ο Κλίντον, της Ελλάδας ο Στεφανόπουλος, πρωθυπουργός της Τουρκίας η Τσιλέρ. Λίγες βδομάδες αργότερα θα πέθαινε ο Ανδρέας Παπανδρέου και, ήδη, τη διακυβέρνηση της χώρας είχε αναλάβει ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος μοιάζει να μπήκε σ’ αυτή τη θέση μόνο και μόνο για να δώσει υλικό ανεξάντλητο στην εξαιρετική Μαλβίνα Κάραλη. Ο μουσικός τύπος, εγχώριος και ξένος, ασχολείται με σοβαρή μουσική – Cranberries, Soundgarden και τα ρέστα, ενώ τα προχώ περιοδικά του Κωστόπουλου ασχολούνται ακατάπαυστα με το σεξ. Το εξώφυλλο μπορεί να είναι από το Σεπτέμβρη του ’95, αλλά ταιριάζει γάντι στην ταινία μας, μιας και τότε έκανε την πρεμιέρα της στις αίθουσες των Ηνωμένων Πολιτειών. Η υπόθεση της μια ξεδιάντροπη κλεψιά/αναβαθμισμένη remake-ιά του κλασικού “All About Eve”. Μια χωριατοπούλα και αδίστακτη στριπτητζού δε θα σταματήσει πουθενά μέχρι να πραγματοποιήσει το όνειρο της (παγκόσμια ειρήνη;) και να γίνει αστέρι στα high class night club του Las Vegas (α, όχι παγκόσμια ειρήνη). Υπήρχε μία μόδα στο Hollywood το ’90 όπου ντύνανε με μια υπόθεση της σειράς υπέροχα ξεγυμνώματα ηθοποιών. Ερωτικά δράματα ή αστυνομικά τύπου “Basic Instinct”, “Striptease”, “Wild Things”. Ένα υποείδος που μας δίδαξε – στρεβλά – πολλά και μας χάρισε μερικές σκηνές απαράμιλλής κινηματογραφικής ομορφιάς. Ο Paul Verhoeven, γνωστός για τις ταινιάρες δράσης/επιστημονικής φαντασίας “RoboCop”, “Total Recall” και για το “Basic Instinct”, ένας γενναίος Ολλανδός που κανένας δεν ξέρει αν τα φιλμ του πρέπει να τα πάρεις στα σοβαρά ή όχι, συνεργάζεται ξανά με το σεναριογράφο του «Βασικού Ενστίκτου», Joe Eszterhas, με σκοπό να επαναλάβουν την επιτυχία του. Το σενάριο – των 3, 7 εκατομμυρίων δολαρίων παρακαλώ – του τύπου που έγραψε και το επίσης μπαλαφοειδές “Sliver”, είναι απλά κακό, με μερικούς από τους πιο γελοίους διαλόγους που έχουν τολμήσει να ξεστομίσουν ποτέ ηθοποιοί. Και μιας και μιλάμε για ηθοποιούς στο “Showgirls” θα συναντήσεις ένα από τα πιο ετερόκλητα cast όλων των εποχών. Ο lynch-ικός πρωταγωνιστής των “Dune”, “Blue Velvet” και, του “Twin Peaks”, της πρώτης τηλεοπτικής σειράς που μίλησε με κινηματογραφικούς όρους, Kyle MacLachlan γίνεται άθελα του μια ακατάπαυστα κωμική παρουσία. Η Gina Gershon είναι μια εκπληκτική bitch και μοιάζει να είναι η μοναδική που πιάνει το σατιρικό πνεύμα του σκηνοθέτη, χωρίς να καταφεύγει στις ακρότητες της πρωταγωνίστριας. Τέλος η πρωταγωνίστρια Elisabeth Berkley, η Jessie του “Saved By The Bell” (από το οποίο, απροπό ξεκίνησε την καριέρα της η θεά Tiffani Amber Thiessen), περνάει, χρονομετρημένα, το 1/6 της ταινίας τσίτσιδη, σ’ ένα ρόλο για τον οποίο είχαν θέσει σοβαρή υποψηφιότητα οι κυρίες Pamela Anderson, Charlize Theron και Jenny McCarthy, και δίνει μια απ’ τις χειρότερες ερμηνείες που θα δεις στη ζωή σου. Η ερμηνεία του Dusan Bajevic ΕΔΩ , παρμένη από τις μέρες που η ταινία κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες, κλάσεις ανώτερη. Μιλάμε για ένα έργο βροντερά ηλίθιο δίχως ίχνος ερωτισμού ή γνήσιας σεξουαλικότητας, καθώς όλες οι σεξουαλικές συνευρέσεις μοιάζουν να γίνονται στο αέρα. Πίστεψε με πιο ρεαλιστική είναι ΑΥΤΗ παρά οποιαδήποτε ερωτική σκηνή του “Showgirls”. Θα ήθελε να είναι προκλητικό, όπως η προηγούμενη συνεργασία του Verhoeven και του Eszterhas, αλλά καταλήγει να είναι μια softcore τσόντα επιπέδου Alter. Η ανεξέλεγκτη γύμνια είναι καλοδεχούμενη, αλλά το πως γίνεται μια ταινία που έχει μέσα κάτι τέτοιο ή τέτοιο να είναι τόσο ανυπόφορα ανηδονική είναι μια από τις μεγαλύτερες απορίες του ’90. Η ταινία θριάμβευσε στα Χρυσά Βατόμουρα του ’95, όπου και κατέχει ακόμα και σήμερα το ρεκόρ των 13 υποψηφιοτήτων, και προς (σατιρική) τιμή του ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο οποίος δύο χρόνια μετά θα επανέλθει με το uber-cult “Starship Troopers”, παρέλαβε προσωπικά το «βραβείο» που κέρδισε. Παρά την καλλιτεχνική και εισπρακτική, στους κινηματογράφους, αποτυχία το “Showgirls” σάρωσε στα video club σε σημείο να είναι μέσα στο top 20 best seller της MGM, συγκεντρώνοντας πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια – ίσως επειδή ήταν τόσο κακό που καταντούσε απολαυστικό. Διατηρώντας ακέραιο τον camp χαρακτήρα του (ελκυστικό λόγω της εξόφθαλμης αισθητικής του γελοιότητας – φέρε στο μυαλό σου το “Flash Gordon”) μέχρι τις μέρες μας, για τούτο ‘δω τίποτα περισσότερο από… 2/5 Πάρε και το trailer της ταινίας: http://www.youtube.com/watch?v=CRbUSIRV6i4
