Έφτασε και φέτος αυτή η εποχή, φίλες και φίλοι, που πέφτουμε με τα μούτρα στην φθινοπωρινή φεστιβαλική σεζόν ξεκινώντας βεβαίως από το Φεστιβάλ Βενετίας που μας φιλοξενεί (όχι κυριολεκτικά, είναι πραγματικά πανάκριβα εδώ) κάθε τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη. Ξανά λοιπόν στην Μπιενάλε, και ξανά με Γιώργο Λάνθιμο, όπως το 2018 με το The Favourite και το 2023 με το Poor Things, δύο χρονιές που ο σκηνοθέτης έφυγε βραβευμένος με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το Χρυσό Λιοντάρι αντίστοιχα. Όπως έχουμε ξαναπεί, το σήμα κατατεθέν της σύγχρονης εκδοχής της κινηματογραφικής Μπιενάλε είναι o συνδυασμός μεγάλων χολιγουντιανών πρεμιερών, πολυαναμενόμενων τίτλων από σύγχρονους/παλαιότερους auteurs και αξιοπρόσεκτες επιλογές από το νέο ευρωπαϊκό και διεθνές σινεμά, με τρόπο που θολώνει τις γραμμές ανάμεσα στο mainstream και το arthouse, το Hollywood και την Ευρώπη, ακόμα και το σινεμά και την τηλεόραση. Και φέτος, που λέτε, έχουμε καλή σοδειά όπως θα δείτε παρακάτω. Από αύριο 27 Αυγούστου, λοιπόν, που ξεκινάει επίσημα το φεστιβάλ, θα σας κρατήσουμε ενημερωμένους με μια φουλ-εξτρά κινηματογραφική ανταπόκριση (και λίγη αθλητική ίσως, Ευρωμπάσκετ ξεκινάει αφού), οπότε πέρα από τα άρθρα στο site αναζητήστε επίσης τα posts, stories και videos που θα φιλοξενούνται στο group του Βίντεο Κλαμπ, το Facebook page και το Instagram account του Nerdcult. Στο μεταξύ, πάμε να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα highlights της φετινής Μπιενάλε: Οι μεγάλοι τίτλοι Στην πρώτη αυτή κατηγορία έχουμε τις ταινίες που αδιαμφισβήτητα τραβάνε την προσοχή, που τις βλέπουμε με κλειστά μάτια, που έχουν αυτές τις σκηνοθετικές υπογραφές-εγγύηση για μια -το λιγότερο- ενδιαφέρουσα κινηματογραφική εμπειρία, αν όχι κάτι περισσότερο. Πάνω-πάνω σε αυτήν την κατηγορία φιγουράρει (και) φέτος ο Γιώργος Λάνθιμος με το Bugonia, επιστρέφοντας στον τόπο του εγκλήματος 2 χρόνια μετά το Χρυσό Λιοντάρι του Poor Things. Από κοντά, έχουμε δύο ακόμα συνήθεις υπόπτους και σταθερούς θαμώνες της Μπιενάλε, Ιταλούς αυτήν την φορά, δηλαδή τον Luca Guadagnino και τον Paolo Sorrentino. Τον πρώτο τον ακολουθούμε πιστά ό,τι κι αν κάνει, και φέτος έρχεται Βενετία με το After the Hunt. Ο δεύτερος είναι ενίοτε hit and miss αλλά παραμένει σπουδαίος δημιουργός, οπότε ανυπομονούμε για το La Grazia που ανοίγει αύριο το φεστιβάλ. Στο μέτωπο του αμερικάνικου σινεμά, έχουμε την επιστροφή του Noah Baumbach μετά το αδύναμο White Noise, και ελπίζουμε το Jay Kelly να μην είναι (μόνο) Oscar-bait αλλά και πολλά παραπάνω. Περισσότερο όμως ποντάρουμε στο The Smashing Machine, την πρώτη σόλο ταινία του Benny Safdie χωρίς τον αδερφό του Josh, παρότι ακόμα μας πονάει ο χωρισμός τους. Πάντως, για να τα λέμε όλα, οι 2 ταινίες για τις οποίες δεν έχουμε καμία απολύτως αμφιβολία και εμπιστευόμαστε πραγματικά τυφλά τους σκηνοθέτες είναι το No Other Choice του Park Chan-wook και το Ghost Elephant του Werner Herzog, τον οποίο εγγυώμαστε πως θα αναζητήσουμε μανιωδώς στο Λίντο τώρα που έφτιαξε Instagram. Τα wild cards Εδώ έχουμε κατά βάση ταινίες που δικαίως τραβάνε την προσοχή λόγω των υπογραφών των σκηνοθετών τους, αλλά προσωπικά κρατάω ψύχραιμο καλάθι ελπίζοντας να διαψευστώ. Τέτοια περίπτωση είναι πχ το Frankenstein του Guillermo del Toro και το Father Mother Sister Brother του Jim Jarmusch, δύο σκηνοθέτες των οποίων οι τελευταίες δουλειές δεν μου έχουν αφήσει και την καλύτερη κινηματογραφική επίγευση. Στην κατηγορία αυτή μπορούμε να βάλουμε και δημιουργούς που γενικά είναι hit and miss, αλλά πάντα έχουν την δυνατότητα να κάνουν κάτι καλό, όπως ο Olivier Assayas με το The Wizard of the Kremlin, ο Francois Ozon με το The Stranger, ο Gus Van Sant με το Dead Man’s Wire και το Marc by Sofia της Sofia Coppola. Κι υπάρχουν και ταινίες που πάμε με οριακά αρνητικές προσδοκίες, αλλά μας τρώει λίγο ο κώλος μας να τις δούμε, όπως το A House of Dynamite της Kathryn Bigelow και το In the Hands of Dante του Julian Schnabel. Πάντως, τα καλύτερα wild cards είναι αυτά που ευελπιστούμε να μας συνεπάρουν από το πουθενά, κάτι που συζητιέται πολύ φέτος για το Girl, το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Shu Qi (μεγάλης πρωταγωνίστριας του ταϊβανέζικου σινεμά υπό το βλέμμα του Hou Hsiao-hsien), και κυρίως για το The Voice of Hind Rajab στο οποίο η Kaouther Ben Hania καταγράφει τον θάνατο της 5χρονης Παλαιστίνιας Hind Rajab από τον ισραηλινό στρατό κατά την γενοκτονία στη Γάζα. Οι προσωπικές αδυναμίες Η εκλεκτότερη άτυπη ή τυπική λίστα κάθε φεστιβάλ, δηλαδή ταινίες που δεν αποτελούν απαραίτητα “ηχηρούς” τίτλους αλλά ταιριάζουν στο προσωπικό σου γούστο και τις κινηματογραφικές σου εμμονές. Ας ξεκινήσουμε με τις νέες ταινίες δύο μεγάλων ονομάτων του ούγγρικου σινεμά, του Laszlo Nemes (Son of Saul, Sunset) και της Ildiko Enyedi (My 20th Century, On Body and Soul), που φέτος επιστρέφουν με το Orphan και το Silent Friend αντίστοιχα. Περιμένω επίσης εναγωνίως το Rose of Nevada του Mark Jenkin που με εντυπωσίασε με τα Bait και Enys Men, αλλά και τα The Testament of Ann Lee και Late Fame των Mona Fastvold και Kent Jones αντίστοιχα. Αξίζει να σημειώσουμε εδώ πως φέτος η Μπιενάλε έχει μια δυνατή συλλογή απο ντοκιμαντέρ, με πρώτο και καλύτερο το Landmarks της λατρείας Lucrecia Martel, το Cover-Up της Laura Poitras που σήκωσε Χρυσό Λιοντάρι με το All the Beauty and the Bloodshed, αλλά και το Remake του μεγάλου ντοκιμαντερίστα του αμερικάνικου νότου Ross McElwee. Ας σημειώσουμε τέλος και το Kim Novak’s Vertigo του πάντα μερακλή σινε-νέρντουλα Alexandre O. Philippe για την λετζεντέρι ταινία του Alfred Hitchcock, αλλά και το Broken English των Jane Pollard και Iain Forsyth για την μεγάλη Marianne Faithfull που έφυγε φέτος από τη ζωή. Οι ελληνικές συμμετοχές Φέτος έχουμε μία από τις πιο πληθωρικές ελληνικές χρονιές στη Μπιενάλε, τόσο σε επίπεδο σκηνοθετικών υπογραφών όσο και σε επίπεδο ελληνικών συμπαραγωγών. Στο πρώτο μέτωπο ξεχωρίζουν δύο τίτλοι. Πρώτον, η Αρκουδότρυπα των Χρυσιάννας Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου που μας εντυπωσίασε στην μικρού μήκους DIY εκδοχή της και τώρα ανυπομονούμε να την δούμε και σε μεγάλη φόρμα στο παράλληλο τμήμα Giornate Degli Autori. Και δεύτερον, στο επίσης παράλληλο τμήμα της Βδομάδας Κριτικής, θα δούμε το μεγάλου μήκους Gorgonà της Εύης Καλογηροπούλου. Όσον αφορά τις συμπαραγωγές, ξεχωριστή θέση κατέχει το Milk Teeth του Ρουμάνου Mihai Mincan που διαγωνίζεται στο τμήμα Οrizzonti, αλλά πρωτίστως το How to Shoot a Ghost, η νέα μισάωρη ταινία του μεγάλου αλλόκοτου μπαμπά μας Charlie Kaufman, ο οποίος μας έκανε την τιμή να την γυρίσει εξολοκλήρου στην Αθήνα, ξανά με πρωταγωνίστρια την Jessie Buckley όπως και στο φανταστικό I’m Thinking of Ending Things. Πάντα τέτοια να ‘χουμε.
