Για ‘μένα ο Βatman θα είναι πάντα ο γοητευτικός κύριος με το μωβ κολάν και την κίτρινη ζώνη με τα τσεπάκια που είχαν μέσα ένα σωρό απίθανες μαλακίες. Ποτέ δεν αποδέχτηκα τον σκοτεινό Νolan-ικό τραγικό υπερήρωα με τις κρίσεις ταυτότητας και τους πολύποδες στο λαιμό. Ο Μπάτμαν ήταν ενα μικιμάου που πολεμούσε άλλα εξωφρενικά πολύχρωμα αλλά σατανικά μικιμάου, όπως τον Γελωτοποιό, το Γρίφο, τη Γυναίκα Κισσό και τον τρομερό ΠΙΓΚΟΥΙΝΟ και ήταν περίπου σαν χομπίστας ντετέκτιβ, όχι ψυχανωμαλος. Και όταν τους κλωτσομπούναγε, παρέα με τον αρκετά παρεξηγημένο σύντροφό του, Ρόμπιν, το διάβαζες στην οθόνη. ΚΛΩΤΣ! ΖΜΠΑΜ! ΜΠΙΦ! ΚΑ-ΠΑΟΥ! Όπως και να ‘χει όμως, πέρασαν 75 χρόνια απο τη μέρα που πρωτοεμφανίστηκε και το μωβ κολάν έχει αντικατασταθεί πλέον απο πλάκες κέβλαρ, διαστημικά λέιζερ μέταλλα και ερεθισμένες πλαστικές ρώγες. Οι τυρένιες ατάκες αντικαταστάθηκαν από ένα βορβορώδη μπλακμεταλλικό ρόγχο και ο Μπάτμαν εξακολουθεί να ΣΑΣ ΓΑΜΑΕΙ ΟΛΟΥΣ. Κι εμάς επίσης. Όταν λοιπόν από τη μία έχεις το Μπάτμαν κι από την άλλη, μια σύνθεση του προσωπικά αγαπημένου guitar shredder, voice actor και σεναριογράφου Μπρέντον Σμολ (η δημιουργική δύναμη πίσω από το Metalocalypse , το Home Movies και αρκετών βίντεο στο youtube που σχετίζονται με την κακοποίηση της ηλεκτρικής σας κιθάρας) το αποτέλεσμα είναι αυτό:
