“Is it just me or does the jungle make you really, really horny?” – Gari Dixon Ας κάνουμε λόγω του “Anaconda” ακόμα μία αναδρομή σ’ ένα καλοκαίρι της δεκαετίας του ’90, αυτό του 1997. Όλος ο κόσμος μουρμουράει το επιεικώς ανόητο “Mmmbop” των φλώρων Hanson, μέχρι που πεθαίνει η Νταϊάνα στα τέλη Αυγούστου και μετά όλος ο κόσμος τραγουδάει το “Candle Ιn The Wind” του Elton John. O OTE ετοιμάζει την είσοδο του στην κινητή τηλεφωνία με τιμολόγια τουλάχιστον κατά 20% φθηνότερα σε σχέση με αυτά των Telestet και Panafon. Η Microsoft «σώζει» την Apple με μία επένδυση 150.000.000 δολαρίων, η οποία έδωσε νέα πνοή στη εικονική εταιρεία της Silicon Valley. Και ο μοναδικός πιο macho χαρακτήρας από τον Γιώργο Σιγάλα (πόσα κοριτσάκια ήταν ερωτευμένα με τον shooting guard του Ολυμπιακού;) είναι αυτός του Paul Serone, ο οποίος εμφανίζεται στις ελληνικές σκοτεινές αίθουσες στις 14 Αυγούστου του’97 με την ταινία «Ανακόντα» Η ταινία εξελίσσεται στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου και στρέφεται γύρω από ένα κινηματογραφικό συνεργείο του National Geographic, το οποίο έχει απαχθεί από τον Paul Serone (Jon Voight), ένα κυνηγό, που βρίσκεται στο κατόπι του μεγαλύτερου ανακόντα του κόσμου. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην τολμήσεις να πάρεις στα σοβαρά αυτή την ταινία, γιατί η νοημοσύνη σου μπορεί να κάνει μήνυση που την προσέβαλες με τέτοιο βάναυσο και γελοίο τρόπο για 85 ολόκληρα λεπτά. Σκηνοθέτης ο Περουβιανός Luis Llosa, ξαδερφάκι του σπουδαίου συγγραφέα Mario Vargas («Πότε Πήραμε Την Κάτω Βόλτα;»), o οποίος τρία χρόνια πριν είχε κάνει το “The Specialist” με Stalone-Stone, τέσσερα χρόνια πριν το “The Sniper” με τον Tom Berenger και προφανώς καμία σχέση δεν έχει με την καλλιτεχνική ευαισθησία του συγγενή του. Αν και διαθέτει πανάκριβα εφέ (δευτερόλεπτο και 100.000 δολάρια, υποτίθεται, για την κάθε CGI εμφάνιση του φιδιού) αυτά τελικά δεν πείθουν καθόλου, μα καθόλου όμως, καθώς οι κινήσεις του ανακόντα μοιάζουν βγαλμένες από καρτούν. Το σκηνικό όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα είναι αναμφισβήτητα επιβλητικό, αλλά το δεν παίρνω-τον-εαυτό-μου-στα-σοβαρά χιούμορ δε σε βάζει ποτέ σε μια ατμόσφαιρα τρόμου. Όλα τα παραπάνω καθιστούν τούτο εδώ μια από τις πιο διασκεδαστικές κακές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Σ’ αυτό συνάδουν και οι τραγικές ερμηνείες, με χαρακτήρες που ξεχνάς μετά από μισή ώρα, οι επιστημονικές ανακρίβειες (είμαστε όλοι μας, ακόμα και τα φίδια, αιχμάλωτοι της φυσικής και της βιολογίας) και το πιο-βαρετό-δε-γίνεται ξεκίνημα. Η Jennifer Lopez είναι ηδονικά όμορφη, ο Owen Wildson περιφέρεται άσκοπα, ο Eric Stolz είναι αναίσθητος – προφανώς από την ανάγνωση του σεναρίου – στη μεγαλύτερη διάρκεια του έργου, ο θεούλης Danny Trejo κάνει ένα σύντομο πέρασμα και ο Ice Cube είναι ο cool μαύρος τύπος – απαραίτητο συστατικό για τέτοιου είδους ταινίες. Εκεί που πρέπει να δώσεις μεγάλη βάση όμως είναι στον πατέρα της Angelina Jolie, Jon Voight, στο ρόλο του γλοιώδη και άκαρδου κυνηγού, o οποίος δίνει μια υπέροχα «κακή» ερμηνεία με τις πιο απίθανες εκφράσεις στο προσώπο. Ρίξε μια ματιά αμέσως παρακάτω και απόλαυσε! Για αυτό το cult classic, το οποίο καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στο top 5 με ταινίες που έχουν για «κακό» φίδια (με το “ motherfucking Snakes On A motherfucking Plane” να είναι, φυσικά, η πρώτη μου επιλογή), τίποτα περισσότερο από… 2/5 Πάρε και το trailer της ταινίας:
