Έφτασε αυτή η εποχή του χρόνου, φίλες και φίλοι. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πλησιάζει. Για την ακρίβεια έρχεται από τις 5 έως τις 5 Μαρτίου στο λιμάνι της Σαλούγκας και την πλατεία Αριστοτέλους (όπως πάντα), κι εμείς θα είμαστε εκεί για να δούμε ταινίες και να σας χαρίσουμε μια αψέχαστη ανταπόκριση (σχεδόν όπως πάντα). Το 28ο ΦΝΘ έχει ανακοινώσει ήδη ένα μέρος του προγράμματός του, μέσα στο οποίο βρίσκουμε ένα πλούσιο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα , μια πολιτικά ηχηρή ταινία έναρξης , και μια οσκαρική ταινία λήξης . Να και η αφίσα του φετινού φεστιβάλ, δια χειρός Αλέξανδρου Ψυχούλη , που βάζει στο κέντρο του τους γερανούς-σήμα κατατεθέν του λιμανιού της Θεσσαλονίκης: Καθώς λοιπόν αναμένουμε το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ που θα ανακοινωθεί αύριο, έχουμε την χαρά να σας παρουσιάσουμε παρακάτω 5 μερακλίδικους τίτλους από το φετινό πρόγραμμα που έχουμε αποκλειστικά στην διάθεσή μας. Black Zombie Maya Annik Bedward Σε ολόκληρη την ιστορία του κινηματογράφου –και πιθανώς στη δημοφιλή κουλτούρα εν γένει–, ίσως δεν υπάρχει πιο παρεξηγημένο, πιο παραπονεμένο πλάσμα από το ζόμπι: από τις ρίζες του στην αϊτινή παράδοση έως τη διαστρέβλωση της μορφής του από το Χόλιγουντ κι από την εργαλειοποίησή του στην υπηρεσία ρατσιστικών ιδεολογημάτων έως την αθώα απόλαυση του horror, το ζόμπι παραμένει εδώ κι έναν αιώνα ένα γοητευτικό πεδίο αντιφάσεων, πηγαίας χαράς και δημιουργικότητας. Και το Μαύρο ζόμπι, ντεμπούτο της Μάια Ανίκ Μπέντουαρντ, βάζει τα πράγματα στη θέση τους με σπάνια ευθυβολία, ιχνηλατώντας όχι μόνο την ιστορία του ζόμπι, αλλά και τις πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές του απολήξεις μέχρι σήμερα. Ακαδημαϊκοί και ιστορικοί, αλλά και πρωτεργάτες του κινηματογραφικού zombie cult (όπως οι συνεργάτες του σπουδαίου Τζορτζ Ρομέρο) και σκληροπυρηνικοί φαν όπως ο Slash, αποκαθιστούν το ζόμπι ως αυτό που πραγματικά είναι: ένα σύμβολο επιβίωσης και αντίστασης. Boorman and the Devil David Kittredge Μετά την επιτυχία των ταινιών POINT BLANK και DELIVERANCE, η Warner Brothers προσφέρει στον Τζον Μπούρμαν μια ευκαιρία ζωής: να σκηνοθετήσει το σίκουελ της τεράστιας επιτυχίας τους, THE EXORCIST. Η έκβαση αυτού του εγχειρήματος υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του κινηματογράφου. Μια κρίσιμη και εισπρακτική αποτυχία που δεν άλλαξε μόνο τον τρόπο που λειτουργεί το Χόλιγουντ, αλλά σχεδόν σηματοδότησε το τέλος της σκηνοθετικής καριέρας του Μπούρμαν… ωστόσο, το να είσαι καλλιτέχνης σημαίνει ότι πρέπει να παίρνεις και ρίσκο. Οι Τζον Μπούρμαν, Λίντα Μπλερ, Λουίζ Φλέτσερ, Καρίν Κουσάμα, Τζο Ντάντε, Μάικ Φλάναγκαν και άλλοι αναλογίζονται τον φιλόδοξο χαρακτήρα της ταινίας, την καλλιτεχνική δεξιοτεχνία και την αξία των μεγάλων δημιουργικών ανατροπών. Numakage Public Pool / Δημόσιο Κολυμβητήριο Νουμακάγκε Σίνγκο Ότα Στη συνοικία Νουμακάγκε του Τόκιο, εδώ και πέντε δεκαετίες, το τοπικό κολυμβητήριο αποτελεί τόπο ξεγνοιασιάς για παιδιά και οικογένειες, συνώνυμο της ευεξίας για ηλικιωμένα άτομα, αλλά και διακριτικό σημείο συνάντησης για γκέι άνδρες της περιοχής. Όμως οι τοπικές αρχές έχουν δρομολογήσει την κατεδάφισή του, παρά τις εντονότατες αντιρρήσεις των κατοίκων. Με την αντίστροφη μέτρηση να έχει αρχίσει, ο Σίνγκο Ότα αποτυπώνει τον αποχαιρετισμό μιας ολόκληρης κοινότητας στο αγαπημένο της κολυμβητήριο, ως μια διαδικασία που προσιδιάζει στα πέντε στάδια του πένθους: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη και αποδοχή. Προικισμένη με αναπάντεχες δόσεις χιούμορ και εντοπίζοντας υπέροχες προσωπικές ιστορίες να ξεφυτρώνουν από τις χαραμάδες, η τρυφερή ματιά του Ότα γίνεται μια γλυκόπικρη απεύθυνση αγάπης προς την έννοια του δημόσιου χώρου, την πολυτιμότητα του κοινωνικού δεσμού που δύναται αυτός να καλλιεργεί, και τις ανεπανάληπτες αναμνήσεις που χτίζει. 2m2 / Δύο τετραγωνικά Βόλκαν Ουτζέ Ένας Τούρκος νεκροθάφτης στο Βέλγιο κι ο συνεργάτης του στην Τουρκία γίνονται οι οδηγοί μας σ’ ένα μακάβρια διασκεδαστικό ταξίδι απομυθοποίησης του Μεγάλου Μυστηρίου. Μόλις σε «δύο τετραγωνικά» η κάμερα παρατηρεί τον τρόπο με τον οποίο ακόμα και το μείζον αυτό γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης (κατά τον Χάιντεγκερ το μεγαλύτερο), δεξαμενή έμπνευσης για την πιο σπουδαία φιλοσοφία, ποίηση και τέχνη από καταβολής ανθρωπότητας, τελικά μπορεί να εμπνέει και το επιχειρείν – με ό,τι αυτόσυνεπάγεται. Διατηρώντας σε όλη τη διάρκειά του μια θαυμαστά λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη σοβαρότητα της κατάδειξης και στο μαύρο χιούμορ ενός εξαιρετικά δηκτικού σχολίου για την καπιταλιστική απομυστικοποίηση και αποκαθήλωση του θανάτου, αυτό το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το γέλιο να ξορκίζεις τον πιο βαθύ φόβο. Don’t Come Upstairs / Μην ανεβαίνετε πάνω Μάικ Λόμπελ Τι αφήνει πίσω της μια παιδική ηλικία στην οποία δεσπόζει ο περιορισμός «απαγορεύεται να ανεβαίνετε στον επάνω όροφο»; Οι Λόμπελ είναι μια συνηθισμένη μεσοαστική οικογένεια του Καναδά, με σπίτι με κήπο και τρία παιδιά, εκ των οποίων ο μεγάλος αδερφός Μάικ συνηθίζει να βιντεοσκοπεί την καθημερινότητα με μια handycam χαρακτηριστική της δεκαετίας του ’90. Υπάρχει όμως μια (κάθε άλλο παρά χαρακτηριστική) λεπτομέρεια: κανένα από τα παιδιά δεν γνωρίζει με τι ασχολείται επαγγελματικά ο πατέρας τους. Χρόνια αργότερα ο Μάικ Λόμπελ επιχειρεί να στρέψει ξανά μια –επαγγελματική πλέον– κάμερα στην οικογένειά του, ζητώντας από τα μέλη της να μιλήσουν για πρώτη φορά ανοιχτά για το μεγάλο τους μυστικό και το πώς αυτό επηρέασε τις ζωές όλων – σωματικά, ψυχικά, συναισθηματικά. Κάπως έτσι φτιάχνει ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, το οποίο αναπτύσσεται με τους κώδικες ενός κανονικού θρίλερ κλιμακούμενης έντασης, αλλεπάλληλων εκπλήξεων και αναπάντεχης κορύφωσης.
