Είναι αλήθεια πως την προηγούμενη 10ετία, το ΝΒΑ περνούσε μία κρίση ταυτότητας και βρισκόταν σε μία σταδιακή κατιούσα πορεία. Βασικά διένυε την μεταJordan εποχή όπου όλοι ψάχνανε τον καινούριο σταρ της λίγκας ενώ πολύς κόσμος απανταχού της γης, σαν κλασικοί Βάζελοι, είχαν σταματήσει να βλέπουν ΝΒΑ γιατί η αγαπημένη ομάδα τους και που μεγάλωσαν μαζί της, οι Chicago Bulls βρισκόντουσαν στον πάτο της βαθμολογίας. Για να μην αναφερθούμε εκτενώς στους τρις πρωταθλητές στα early 00’s Los Angeles Lakers ( Sacramento Kings, Τελικοί Δύσης 2002. Δεν Ξεχνώ ) που είχαν γίνει ο Γαύρος της λίγκας. Meanwhile in Houston, βρισκόμαστε στο έτος 2006 και λίγο μετά τον θρίαμβο της Εθνικής μας με τους Αμερικάνους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπάσκετ όπου βλέπουμε τον Βασίλη Σπανούλη να ταξιδεύει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, έτοιμος να αγωνιστεί στους Ηουston Rockets. Όμως τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα για τον V-Span που είχε μηδαμινό χρόνο συμμετοχής ενώ ο ίδιος δεν είχε εγκλιματιστεί στον αμουρικάνικο τρόπο ζωής. Προπονητής του στους Rockets ήταν ο αδερφός του Ron Jeremy του ΝΒΑ ( Stan van Gund y) Jeff Van Gundy, ο οποίος όμως δεν έδειχνε εμπιστοσύνη στις ικανότητες του Έλληνα point guard. Που κολλάει ο Σπανούλης σε όλη αυτή τη φάση; Σε έναν διαπληκτισμό που είχε με τον Van Gundy, είπε την θεϊκά ατάκα “Κόουτς γιατί δεν με βάζεις να παίξω; Είμαι ο Tracy McGrady της Ελλάδας”. ¨Και τι να σε κάνω; Εγώ έχω τον κανονικό McGrady στην ομάδα” απαντάει περιχαρής o Jeff. Οπότε ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον κανονικό Tracy McGrady. O Tracy McGrady μπήκε στον κόσμο του ΝΒΑ το 1997 για λογαριασμό των Τόροντο Ράπτορς και ένα χρόνο μετά οι Καναδοί απέκτησαν τον ξάδερφό του, τον Half-Man/Half-Amazing Vince Carter. Τα δύο ξαδέρφια παίξανε μαζί 2 χρονιές μόνο και μας έχουνε κάνει να αναρωτηθούμε πολλάκις τι όργια θα συνεχίζανε να κάνανε αν δεν έφευγε ο Tracy για τους Orlando Magic το καλοκαίρι του 2000. Στο Orlando θα παίξει για 4 χρόνια μπάσκετ σε πολύ υψηλό επίπεδο και θα ανακηρυχθεί πρώτος σκόρερ του ΝΒΑ για 2 συνεχόμενες χρονιές (2003,2004). Το 2004 θα δοθεί ανταλλαγή στους Houston Rockets σε μια κίνηση που ομολογώ πως δεν μπορώ να καταλάβω. Στους Χιούστον θα γίνει συμπαίκτης με τον Yao-Ming και όλοι λένε για το νέο δίδυμο Shaq-Kobe. Η αρχή για το καυτό δίδυμο δεν ήταν η ιδανική, πέρασε καιρός μέχρι να στρώσει η ομάδα και έτσι μετά από 17 παιχνίδια βρέθηκαν με το άσημο ρεκόρ 6-11. Μπήκε ο Δεκέμβρης όμως και το γούρι άλλαξε για τα καλά, με την παρέα του Τ-Mac να κερδίζει 3 συνεχόμενα παιχνίδια και να δείχνει ότι η ομάδα βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματά της. Που να ήξεραν όμως το έπος που θα ακολουθούσε. Είναι 9 Δεκεμβρίου του 2004 όταν οι Houston Rockets θα υποδεχόντουσαν τους μετέπειτα πρωταθλητές San Antonio Spurs. Oι Spurs; Όπως τους ξέρετε. Οι αειθαλείς Tim Duncan, Manu Ginobili, Tony Parker 10 χρόνια νεώτεροι στο παρκέ και η επιβλητική παρουσία του Gregg Popovich να δεσπόζει στον πάγκο. Α στην τότε ομάδα έπαιζε και ο Nesterovic ως βασικός σέντερ. Το ματς μέχρι και ένα λεπτό πριν το τέλος παίζει να ήταν η μεγαλύτερη σούπα της σεζόν με το κοινό να νομίζει ότι γίνεται διαγωνισμός αστοχίας. Έχουν μείνει 40 δεύτερα για να λήξει ο αγώνας και το σκορ έγραφε 68-76 υπέρ των Spurs. Τότε είναι που παίρνει από την άμυνα την μπάλα ο Tracy McGrady -μέχρι τότε είχε 1-8 τρίποντα – και κάνει αυτό: Στην επόμενη φάση οι Houston κάνουν γρήγορα φάουλ για να στείλουν τους Spurs στις βολές. Όμως ο Devin Brown ευστοχεί και στις δύο και έτσι το σκορ γίνεται 71-78. Αμέσως όμως με 24 δεύτερα να απομένουν και με τον Tim Duncan να τον μαρκάρει, ο McGrady βάζει αυτό το απίστευτο γκολ φάουλ: Το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται. Γρήγορο φάουλ από τους Houston, εύστοχες βολές από τους Spurs. 16 δεύτερα πριν το τέλος και το σκορ είναι 75-80 και δεν θα το πιστέψετε αλλά ο McGrady παίρνει ξανά την μπάλα και κάνει αυτό: Μένουν 11 δεύτερα για το τέλος όλη η ομάδα των Spurs έχει πέσει πάνω στον Popovich ώστε να μην πάθει καμιά κρίση πανικού και ξεριζώσει το σκαλπ του Ginobili. Το σκορ είναι 78-80 υπέρ των Spurs και στην τελευταία επίθεση έχουν κλάσει πάνω τους όλοι τόσο πολύ, που παίρνει την μπάλα ο Devin Brown, γλιστράει μόνος του, του κλέβει την μπάλα ο McGrady και παίρνει μόνος του το Όσκαρ καλύτερης ανατροπής που έχουμε δει πότε στα χρονικά. Εκείνο το απόγευμα της 9ης Δεκεμβρίου ο Tracy McGrady έφτασε στο ζενίθ της καριέρας του. Δυστυχώς οι πάμπολλοι τραυματισμοί που είχε δεν τον άφησαν να γίνει το κτήνος που θα μπορούσε να γίνει και τώρα κολλάει τα τελευταία ένσημα, κάνοντας τον μπασκετμπολίστα στην Κίνα πιο στρουμπουλός από ποτέ. Για αυτό το παιχνίδι όμως θα τον θυμόμαστε για πάντα. Γιατί 35 δεύτερα χρειάστηκαν στον Tracy McGrady για να μπει στο Hall of Fame των καλύτερων παικτών. Σε 35 δεύτερα κέρδισε το αιώνιο ρισπέκτ μας. 35 δεύτερα για να μας αποδείξει ό,τι όλα μπορούν να συμβούν στο μαγευτικό κόσμο του NBA.