Είναι (επιτέλους, για πολλούς) η χρονιά του cancel; Φυσικά, αναφερόμαστε στην πορεία του Ισραήλ στην φετινή Eurovision, η οποία θα ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες (από τις 12 ως τις 16 Μαΐου). Κατά πάσα πιθανότητα δεν (είναι), αλλά αν μη τι άλλο, το 2026 είναι η χρονιά που φτάσαμε κοντύτερα από κάθε άλλη φορά στο να πάρει πούλο πόδι το Ισραήλ από την ποπ κιτς γιορτή που δόξασαν οι Λόρντι, Παπαρίζου, Ρουσλάνα, Σερτάμπ και τόσοι άλλοι. Και μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά γι’αυτούς τα stakes είναι πολύ υψηλά. Όπως γράφαμε σε (σχετικά) πιο αθώες εποχές, δηλαδή πριν την 7/10, τη γενοκτονική εκστρατεία που ήρθε μετά και την καταστροφή της Γάζας, στο Ισραήλ πάντα ενδιαφέρονταν για τη Eurovision. Μέσα από αυτή προσπαθούσαν ανέκαθεν να κερδίσουν PR πόντους υπέρ του κράτους τους, το οποίο εξίσου ανέκαθεν δεχόταν σφοδρή κριτική για το πως φερόταν στους Παλαιστίνιους. Σε περίπτωση που πιστεύετε ότι υπερβάλλουμε, τα έλεγε μόνος του ο Μπίμπι όταν η συμπατριώτισσά του Νέτα Μπαρζιλάι είχε βγει πρώτη στον διαγωνισμό το 2018: Το πιο σουρεαλιστικό με βάση τα σημερινά δεδομένα (το οποίο ήταν προφανώς προϊόν ώριμης marketing) σκέψης είναι ότι η Νέτα Μπαρζιλάι είχε παρουσιαστεί ως μια υποψηφιότητα που απευθύνεται σε προοδευτικά ακροατήρια, με #metοο και αντισεξιστικό στίγμα στο κομμάτι της. Αυτό δεν την είχε εμποδίσει από το να πει «Την επόμενη φορά στην Ιερουσαλήμ!», υποστηρίζοντας έτσι ανοιχτά άλλη μία (και κραυγαλέα τότε) επεκτατική κίνηση του Ισραήλ. Όπως βλέπετε, η λογική της PR καμπάνιας συνεχίστηκε κανονικά τα επόμενα χρόνια: Βέβαια, μέχρι το 2023, τα καλέσματα για μποϊκοτάζ στο Ισραήλ ακούγονταν σαν υπερβολή – για πολλούς, το όριο ήταν το αίτημα να μην ψηφίζει κανείς τις ισραηλινές υποψηφιότητες. Όπως καταλαβαίνετε, από την Eurovision του 2024 και μετά μια σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης έχει αλλάξει άποψη και αυτό αντανακλάται και στο πως το βλέπουν τόσο οι καλλιτεχνικοί εκπρόσωποι, όσο και οι αρμόδιοι φορείς για τις υποψηφιότητες της κάθε χώρας. Γιατί αν δε θυμάστε ότι οι νικητές το 2024 και το 2025 (Νέμο και JJ αντίστοιχα) είναι ενεργά ενάντια στη συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision (μάλιστα, ο πρώτος επέστρεψε και το βραβείο του τον περασμένο Δεκέμβριο σε ένδειξη διαμαρτυρίας), θα θυμάστε το αλησμόνητο σκηνικό με τη γιούχα κατά της Έντεν Γκολάν στον τελικό του Μάλμε το 2024 (ναι, τη χρονιά της Σάτι): Πέρσι, δεκάδες πρώην διαγωνιζόμενοι ζήτησαν μία από τα ίδια. Kάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο όπου το 2026, 5 Ευρωπαϊκές χώρες έριξαν άκυρο στη Eurovision λόγω Ισραήλ: Η Ολλανδία, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ισλανδία και η Σλοβενία. Προφανώς, οι σχετικές ανακοινώσεις δεν είναι όλες εξίσου ένθερμες, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο δε Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έθεσε ένα επιχείρημα χιλιοειπωμένο μεν, still αληθινό δε: Αν υπάρχει η δυνατότητα να αποκλειστεί μια χώρα για τη διαγωγή της (προφανώς αναφέρεται στην εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία), γιατί να μην μπορεί να γίνει αυτό για το Ισραήλ; Μήπως η πολιτική μπαίνει στη Eurovision όποτε συμφέρει τη διοργανώτρια αρχή EBU; Η εξήγηση του προέδρου της ισπανικής ΕΡΤ (ΙΡΤ, αν το θέλετε) Χοσέ Πάμπλο Λόπεθ για το ισπανικό μποϊκοτάζ σίγουρα δεν είναι no politica: «Ως συνδιοργανωτές του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision, μοιραζόμαστε μια συλλογική ευθύνη. Ενώ το Ισραήλ έχει συμμετάσχει τακτικά στον διαγωνισμό, τα τρέχοντα γεγονότα και η γενοκτονία που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή μας καθιστούν αδύνατο να αγνοήσουμε ό,τι συμβαίνει. Δεν είναι ακριβές να ισχυριζόμαστε ότι η Eurovision είναι απλώς ένα απολιτίκ μουσικό φεστιβάλ. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο διαγωνισμός έχει σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις. Η ισραηλινή κυβέρνηση γνωρίζει εξίσου αυτό το γεγονός και αξιοποιεί την εκδήλωση στη διεθνή σκηνή.» Οκ, δεν πιστεύουμε ότι η EBU θα αλλάξει γνώμη ως την άλλη βδομάδα. Αυτό που διαφαίνεται όμως είναι ότι το Ισραηλινό αιματοκύλισμα στη Γάζα άφησε και θεσμικά το στίγμα του ακόμη και στον πιο χαζοχαρούμενο διαγωνισμό του πλανήτη. Μήπως η ολίγον dark εποχή μας δεν πολυπροσφέρεται να είναι κανείς χαζοχαρούμενος; Ίσως αξίζει να αναμετρηθεί κανείς με αυτό το ερώτημα.
